ค่อยๆ ฟื้นกลับมา ปิดฝาโดยที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เขาลงจากต้นไม้ รู้สึกว่าขาทั้งสองข้างอ่อนแรง แทบจะยืนไม่มั่นคง แต่โชคดีที่หลินชิงอวิ๋นมาช่วยประคองไว้
เขายื่นถังสี่เหลี่ยมให้หลี่เนี่ยนฝาน แล้วกล่าวว่า “คุณชายหลี่ ปฏิบัติภารกิจลุล่วงแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานรับถังสี่เหลี่ยมมา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ขอบคุณมาก ลำบากแล้ว คราวหน้าไปชิมน้ำผึ้งที่บ้านข้าได้นะ”
หลินมู่เฟิงพลันดีอกดีใจ รีบร้อนเอ่ยว่า “แน่นอน!”
ดูเหมือนปรมาจารย์จะค่อนข้างพอใจที่ข้าผ่านการทดสอบ ต่อไปข้าต้องพยายามให้มาก เพื่อจะได้เป็นหมากตัวยอด!
“ได้เวลากลับแล้ว ข้าต้องคืนเรืออู๋เผิงที่เช่ามาให้กับชายชราผู้นั้น” หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม พายเรืออู๋เผิงออกจากซากโบราณตามกระแสน้ำไปอย่างช้าๆ…
ไม่กี่ชั่วยามก่อน มีลำแสงสายหนึ่งบินออกจากหุบเขาเมฆาครามมุ่งหน้าไปยังอารามเต๋าหลินเซียนอย่างรีบร้อน
คนผู้นั้นก็คือกู้ฉางชิง
บนไหล่ของเขามีนกขนาดใหญ่ที่มีหางสีแดงเพลิงทว่ากลับมีขนสีทองตัวหนึ่ง
นกใหญ่ตัวนี้ก็คือวิหคเพลิงแห่งโลกเซียน
บัดนี้เส้นทางเซียนปุถุชนได้เริ่มเปิดออก ตราบที่มีพลังเพียงพอ โลกเซียนกับโลกมนุษย์ก็จะสามารถแลกเปลี่ยนสิ่งของได้เหมือนเมื่อก่
