าแล้ว ยังไม่คิดจะเอาผลงาน เนื้อแท้ไม่ต้องพูดถึง
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “จริงสิ พวกท่านยังไม่ได้ทานอาหารเช้าเลยกระมัง ข้ากับต๋าจี่น้อยรีบเดินทางออกมา จึงนำผลไม้มาเป็นอาหารเช้านิดหน่อย หากไม่รังเกียจก็กินด้วยกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินมู่เฟิงและหลินชิงอวิ๋นก็ดีอกดีใจ รีบระงับจิตใจที่กระดี๊กระด๊าของตน “ไม่รังเกียจ ไม่มีทางรังเกียจอยู่แล้ว พวกเราชอบผลไม้เป็นที่สุด”
หลี่เนี่ยนฝานหยิบผลไม้ออกมาทันที แล้วยื่นให้ทุกคน พูดอย่างชื่นใจ “เช่นนั้นก็ดี ข้าก็กลัวว่าพวกท่านจะรังเกียจว่าต่ำต้อย”
“กร้วม!”
เมื่อหลินมู่เฟิงได้แอปเปิลก็อดใจไม่ไหวรีบกัดคำหนึ่ง ทันใดนั้น น้ำสดชื่นรสหวานพลันแทรกกระจายเต็มปาก ทำให้ดวงตาเขาหรี่ลงอย่างไม่อาจควบคุม
ได้อยู่กับคุณชายหลี่ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ไม่เพียงแต่ได้ดื่มกินของอร่อย ที่สำคัญของเหล่านี้ยังมีบัฟชั้นยอด จุดสูงสุดของชีวิตคนไม่มีอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว
“อร่อย!” หลินมู่เฟิงเอ่ยปากชม “ผลไม้ของคุณชายหลี่รสชาติหวานล้ำ เลิศรสเหนือสิ่งใด จะรังเกียจว่าต่ำต้อยได้อย่างไร?”
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกภูมิใจ “ข้าไม่ได้โม้นะ รสชาติผลไม้ของข้าน่ะ แม้แต่เซียนก็ยังอดใจไม่ไหวกระม
