ัง”
หลินมู่เฟิงและหลินชิงอวิ๋นพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงใจ “ใช่ๆ!”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบางๆ ผู้บำเพ็ญเซียนกลุ่มนี้เหาะเหินขึ้นฟ้าลงดิน สมบัติธรรมดาคงจะไม่สนใจ กลับเป็นอาหารรสเลิศของตนที่สามารถตอบสนองความต้องการ ได้ผลอย่างอัศจรรย์ ทำให้พวกเขาโปรดปราน
ดูเหมือนกลับไปตนต้องทำวิจัยเพิ่มเติมให้มาก ดูว่าสามารถปลูกถ่ายผสมพันธุ์ผลไม้และยาอายุวัฒนะ ให้เป็นผลไม้พันธุ์ใหม่ได้หรือไม่ เช่นนี้จึงจะสามารถกอดขาใหญ่ได้มากขึ้นไปอีก!
หลี่เนี่ยนฝานหยิบผลไม้จำนวนหนึ่งออกมา และพูดอย่างเป็นมิตร “ถ้าชอบก็หยิบไปเยอะๆ ไม่ต้องเกรงใจ”
สองพ่อลูกหลินมู่เฟิงดีใจแทบบ้า ตอบอย่างกริ่งเกรง “ขอบคุณมาก ขอบคุณคุณชายหลี่มาก”
พวกเขาชำเลืองมองตะเกียงอย่างซาบซึ้งตื้นตัน ครั้งนี้ต้องขอบคุณปีศาจหิ่งห้อย หากไม่ใช่เพราะพวกมันเตือน พวกเราก็คงไม่เข้าใจนัยแฝงของปรมาจารย์ พลาดโอกาสนี้ไปอย่างเปล่าประโยชน์
แน่นอนว่าเราพาปรมาจารย์มาที่ซากโบราณ จึงทำให้ได้รับความพึงพอใจ และได้รับรางวัลตอบแทน!
ต่อไปต้องใส่ใจให้ดี อย่าได้ละเลยนัยแฝงของปรมาจารย์
หลังอาหารเช้า หลี่เนี่ยนฝานจึงได้ออกไปเยี่ยมชมซากโบราณเซียนอย่างเป็นทางการ
แม้ว่าจะมีคำว่าเซียน แต่ก็ไม่ใช่มีไอเ
