ซียนล่องฟ้า แดนสวรรค์บนโลกมนุษย์แต่อย่างใด
ต๋าจี่รีบฉวยโอกาสใกล้ชิด พยุงหลี่เนี่ยนฝานลงจากเรืออู๋เผิงช้าๆ “คุณชาย ช้าหน่อย”
หลี่เนี่ยนฝานแอบสูดจมูกอย่างเนียนๆ อื้ม เป็นกลิ่นหอมของต๋าจี่น้อยจริงๆ
ทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้น “จริงสิ นำตะเกียงไปด้วยดีกว่า”
เขากับต๋าจี่น้อยต่างก็เป็นคนธรรมดา ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้มีตะเกียงสักดวงจะสบายกว่า
หลินมู่เฟิงรีบพูด “คุณชายหลี่รอสักครู่ ข้าจะไปนำมาเดี๋ยวนี้!”
ไม่ช้าเขาก็หยิบตะเกียงเดินมาข้างหลี่เนี่ยนฝานเพื่อให้แสงสว่าง
หลี่เนี่ยนฝานพูดกับตะเกียง “มืดไปแล้ว สว่างขึ้นอีกหน่อย”
ทันใดนั้นแสงสว่างก็เพิ่มขึ้นทันใด การควบคุมด้วยเสียงมีประสิทธิภาพสูง หลี่เนี่ยนฝานพอใจเป็นอย่างมาก
หลินมู่เฟิงมองตะเกียงอย่างครุ่นคิด สีหน้าซับซ้อน
เจ้าสิ่งนี้ยามอยู่ต่อหน้าปรมาจารย์ก็เป็นแค่สุนัขรับใช้ กล้ามาบอกให้ข้าเรียกท่านพ่อ แล้วที่สำคัญที่สุดข้าก็ยังเรียกจริงๆ!
เฮ้อ ในโลกนี้ เกรงว่ามีแต่ต้องไปถึงระดับที่ไม่ธรรมดาอย่างปรมาจารย์ถึงไม่ต้องสอพลอผู้ใดแล้วกระมัง
ระหว่างทางไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่หลังจากเดินไปได้สักพัก ด้านหน้ากลับมีแท่นสูงแห่งหนึ่งปรากฏขึ้น บนแท่นสูงนั้นมีหินสีขาวขุ่น ซึ่งดูปก
