หลินมู่เฟิงสูดหายใจเฮือก รีบผละสายตาออกอย่างรวดเร็ว ในดวงตาเผยความตื่นตกใจล้ำลึก
เขาเคยเห็นลายมือปรมาจารย์มาก่อน ย่อมรู้แล้วว่าอักษรของปรมาจารย์มีทำนองมรรคาแฝงอยู่ ทว่า…
แค่อักษรตัวเดียว กลับเหนือกว่าถ้อยคำในบทกวีที่เขาเคยพบมาเสียอีก!
ถ้อยคำในบทกวีเหล่านั้นคือท่วงทำนองและความคิดเชิงศิลปะอย่างหนึ่ง สิ่งที่แผ่ออกมาคือทำนองมรรคา ทว่าอักษรตัวนี้ แม้มีอักษรตัวเดียว กลับคล้ายว่ามีเจตจำนงบางอย่าง!
เขามีความรู้สึกว่า เวลาที่ปรมาจารย์เขียนอักษรตัวนี้จริงจังกว่าตอนที่เขียนบทกวีเหล่านั้นเป็นแน่!
‘โชค’!
ตัวอักษรนี้เป็นตัวแทนของบางสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน นั่นก็คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการบำเพ็ญเซียน โชคชะตา!
บัดนี้ปรมาจารย์ทำโคมไฟ ทำให้โชคชะตาปรากฏกายได้จริงๆ!
นี่มันแนวคิดอะไรกัน?
ช่างน่าเหลือเชื่อ หากให้คนอื่นรู้เข้า เกรงว่าอาจตกใจจนเป็นลมล้มพับ!
มิน่าเรืออู๋เผิงถึงลอยตามน้ำมาถึงซากโบราณ มีโชคชะตาระดับนี้คลุมกาย ต่อให้อยากได้ศาสตราเซียนสักชิ้น ก็คงตกมาอยู่ตรงหน้าทันทีทันใดเลยกระมัง
แม่เจ้าโว้ย!
นี่คือสมบัติที่เกี่ยวข้องกับโชคชะตาเลย!
สิ่งล้ำค่ามหาศาล ต้องเป็นสิ่งล้ำค่ามหาศาลอย่างแน่นอน!
สมองหลินม