ู่เฟิงว่างเปล่าขาวโพลน ดวงตาเหลือกขึ้น แทบหยุดหายใจ
จู่ๆ ปีศาจหิ่งห้อยเอ่ยขึ้น “เรียกข้าว่าท่านพ่อ แล้วข้าจะให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริงหนึ่งอย่าง”
“ท่านพ่อ!”
แทบไม่ต้องคิด หลินมู่เฟิงโพล่งออกไปด้วยความสัตย์จริง
ปีศาจหิ่งห้อยเอ่ยเรียบๆ “ช่างเป็นเด็กดีสอนได้ แต่ข้ารับใช้เจ้านายเท่านั้น เรียกข้าว่าพ่อไปก็ไร้ประโยชน์”
ใบหน้าหลินมู่เฟิงเต็มไปด้วยความอับอาย เขากระแอมแล้วพูดกับหลินชิงอวิ๋น “ลูกข้า เมื่อครู่นี้เจ้าได้ยินอะไรไหม?”
“ข้าได้ยินทุกอย่างเลยล่ะ” หลินชิงอวิ๋นเหลือบมองหลินมู่เฟิงปราดหนึ่งแล้วพูดต่อ “ทว่าท่านตอบสนองเร็วยิ่งนัก ไม่อย่างนั้นคนที่เรียกว่าท่านพ่อคงเป็นข้าแล้ว”
ขณะที่พูดกันอยู่นั้น เรืออู๋เผิงก็ค่อยๆ เข้าใกล้ซากโบราณ ล่วงสู่ระยะการโจมตีของไอกระบี่นับไม่ถ้วน
กลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนที่กำลังต่อสู้กับไอกระบี่ด้วยปัญญาและความกล้าหาญต่างก็ผงะ เกือบคิดว่าตนตาลายไปเองเสียแล้ว
“เรือ? มีเรือเข้ามาในเวลานี้น่ะหรือ?”
“หรือว่าจะมีคนธรรมดาหลงเข้ามา? โชคชะตาช่างเลวร้ายนัก”
“ไม่ใช่ ดูเหมือนบนเรือจะมีผู้บำเพ็ญเซียนอยู่ด้วย?”
หลินมู่เฟิงและหลินชิงอวิ๋นยืนอยู่บนเรืออู๋เผิง ขณะเดียวกันก็เสริมพลังค่ายกลกันเสียงให
