บหญ้าล้วนเป็นกองทหารทั้งสิ้น ด้วยความหวาดผวาระแวงเกินไป ทำให้หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายออกมา
เวลานี้ สีหน้าทั้งสองต่างแปรเปลี่ยนกะทันหัน มองไปยังทิศของซากโบราณ
“นั่น นั่นมันซากโบราณ?”
ม่านตาพวกเขาพลันเบิกกว้าง เผยแววตาเหลือเชื่อ แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
พวกเขาแน่ใจมากว่าไม่ได้เคลื่อนย้ายเรืออู๋เผิงแม้แต่น้อย และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าซากโบราณอยู่ที่ใด เรืออู๋เผิงลอยไปตามน้ำด้วยตัวเอง
เรือลำหนึ่ง มาหาซากโบราณเอง?
พวกเขาพร้อมใจก้มหน้า สั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม
น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว!
หากไม่ได้พบเจอเรื่องนี้ด้วยตัวเอง คงไม่มีวันเชื่อ กระทั่งคิดก็ยังไม่กล้าคิด
หลินชิงอวิ๋นรู้สึกถึงความเย็นเยียบจากฝ่าเท้าพุ่งขึ้นนภาจนแทบศีรษะเปิดออก พูดด้วยเสียงที่สั่นเทาว่า “ท่านพ่อ ท่าน ท่านรู้หรือไม่ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่…ไม่เข้าใจนัก” หลินมู่เฟิงก็ไม่ได้อาการดีไปกว่ากัน ในใจตื่นตระหนก เหลือบมองเข้าไปในอู๋เผิงอย่างระมัดระวังและรีบผละสายตาออกอย่างรวดเร็ว
“เจ้ารอเดี๋ยว ให้ข้าลองคิดดูสักหน่อย”
เขาสูดหายใจเข้า ในสมองครุ่นคิดถึงเรื่องราวทุกอย่างที่วันนี้เขาได้พบกับหลี่เนี่ยนฝานอย่างรวดเร็ว
ขณะเดียวกั
