น สมองของเขาก็ทำงานด้วยความเร็วสูง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังคิดไม่ตก
หรือว่าปรมาจารย์อยากมา? ไม่ใช่ ปรมาจารย์บอกมาคำเดียวก็ได้แล้ว ไหนเลยจำเป็นต้องใช้วิธีการเช่นนี้?
“เหอะๆ โง่เขลาซะจริง เป็นพวกข้าทำน่ะสิ”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันในสถานการณ์เช่นนี้ ทำให้หลินมู่เฟิงและบุตรสาวแทบกระโดดโหยง
พวกเขาหันขวับมองด้านบนเรืออู๋เผิง โคมไฟที่ห้อยแกว่งไกวไปมาตามแรงคลื่น
ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้ใส่ใจโคมไฟที่ไม่โดดเด่นดวงนี้เลย บัดนี้ถึงคิดได้ว่าโคมไฟที่ผู้ยิ่งใหญ่จุดไว้ จะธรรมดาได้อย่างไร?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ก็ตกใจเมื่อพบว่าตนยังมองไม่ออกแม้กระทั่งโคมไฟดวงหนึ่ง!
หัวใจหลินมู่เฟิงเต้นถี่ พูดลิ้นแข็ง “จิต…จิต จิตโคม?!”
“ไม่ใช่ พวกข้าคือปีศาจหิ่งห้อย!”
แสงในตะเกียงสว่างสลับมืด จุดแสงนับไม่ถ้วนเริงระบำอยู่ในตะเกียง น้ำเสียงเอื่อยดังมาจากด้านใน “เหอะๆ สมองอย่างพวกเจ้า ข้ายอมเลย! พวกเจ้าฟังไม่ออกหรือว่าเจ้านายของข้าต้องการเข้าไปในซากโบราณ?”
หลินมู่เฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา “ข้ายังคิดจะให้ปรมาจารย์พูดตรงๆ ข้านี่โง่เขลาเสียจริง! ปรมาจารย์บอกเป็นนัยชัดเจนแล้ว แต่ข้าก็ไม่เข้าใจ ข้ามีความผิด!”
ปีศาจหิ่งห้อยกล่าวว่า “โช
