พิโรธ ซัดกระหน่ำออกไปอย่างรุนแรง
แต่แล้วฉากที่น่าอัศจรรย์ที่สุดก็ปรากฏขึ้น เมื่อคลื่นรุนแรงข้ามผ่านประตูช่องแคบพิโรธไปกลับราบเรียบ รวมเข้ากับความเงียบสงบของทะเลสาบจิ้งเยวี่ยในทันทีอย่างไร้เกลียวคลื่น
หลี่เนี่ยนฝานพูดอย่างอดไม่ได้ “ดูเหมือนทะเลสาบแห่งนี้คงจะลึกน่าดูกระมัง
ไม่สิ ลึกล้ำหยั่งไม่ถึงเลยมากกว่า!”
สารถีกล่าวเตือนว่า “คุณชายหลี่ การว่ายน้ำในทะเลสาบระมัดระวังไว้จะดีกว่า พวกท่านน่าจะบอบบางกว่าพวกคนตกปลา หากตกน้ำขึ้นมาจะเป็นอันตราย”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มตอบ “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณที่เตือน”
“หยุด——”
ทันทีที่สารถีดึงบังเหียน รถม้าก็หยุดนิ่ง “คุณชายหลี่ ทะเลสาบจิ้งเยวี่ยอยู่ห่างจากตรงนี้ไม่ถึงร้อยเมตร ถนนข้างหน้ารถม้าเข้าไปไม่สะดวกนัก ข้าพาท่านมาส่งได้เท่านี้แล้ว”
“ได้ ลาก่อนนะ” หลี่เนี่ยนฝานจ่ายเงินแล้วก็พาต๋าจี่ออกจากรถม้า มุ่งหน้าสู่ทะเลสาบจิ้งเยวี่ย
ผู้คนมากมายมารวมตัวกันที่ริมทะเลสาบ ส่วนใหญ่ตกปลาและจับปลา ยังมีคนพายเรือไม่น้อยเทียบเรือขึ้นฝั่งรอคนมาขึ้นเรือ
มองไปไกลๆ ในทะเลสาบ มีเรือหลายร้อยลำแข่งขันกันบนทะเลสาบสีทองเรืองรอง เรือหาปลาแล่นไปข้างหน้าเอื่อยๆ กลายเป็นภาพเรือพันลำ
หลี่เนี่ยนฝานเดิ
