นไปหาชายชราสวมงอบผู้หนึ่ง เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้เฒ่า เรือลำนี้ให้เช่าหรือไม่?”
“เช่า? เจ้าหนุ่ม หากพวกเจ้าจะว่ายในทะเลสาบ สองคนคิดเหรียญเงินสองตำลึง หากจะไปอีกฝั่งของทะเลสาบก็ต้องจ่ายเพิ่มอีกสองตำลึง” ชายชรากล่าว
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มตอบ “ผู้เฒ่า พวกเรามาว่ายน้ำจริงๆ แต่เราต้องการเช่าเรือ เราจะพายเรือกันเอง”
ชายชราผงะไปครู่หนึ่ง พูดอย่างอดไม่ได้ “พวกเจ้าจะพายกันเอง? ไหวหรือ?”
หลี่เนี่ยนฝานตอบอย่างสุภาพ “ข้าพอจะเป็นอยู่บ้าง ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
“มีเรื่องดีเช่นนี้ด้วย ข้าน่ะย่อมเห็นด้วย ทว่าการพายเรือลำนี้ดูเหมือนง่าย แต่ความจริงยากมากทีเดียว อย่าพยายามฝืนเลย” ชายชราไม่ลืมที่จะพูดตักเตือน
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มและกล่าวว่า “ผู้เฒ่าวางใจ ต้องการเงินมัดจำเท่าไร?”
ชายชราผงะอีกครั้ง “เงินมัดจำ? เงินมัดจำคืออะไร?”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มแหยส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”
เขามองดูท้องฟ้า เวลาไม่เช้าแล้ว ถ้าจะเที่ยวเล่นให้สนุกเต็มที่ ก็คงมีแต่ต้องค้างคืนบนเรือแล้ว เขาจึงจ่ายค่าธรรมเนียมเรือสองวันให้แก่ชายชรา
“ผู้เฒ่า ไปละนะ” หลี่เนี่ยนฝานโบกมือ จากนั้นก็จับไม้พายพายเบาๆ เรืออู๋เผิงก็ลอยไปยังใจกลางทะเลสาบอย่างมั่นคง
ชายชร
