“ท่านปู่!”
กู้ฉางชิงตะโกนด้วยความตกใจ รีบเก็บม้วนภาพวาด ทว่าก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง ภาพจำแลงได้จางหายไปแล้ว
อะ เอ่อ…
ทุกคนต่างมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่า ตะลึงตาค้าง ดวงตาเบิกกว้าง ตกอยู่ในภวังค์ว่างเปล่า
กู้ฉางชิงมองม้วนภาพในมืออย่างล่องลอย จากนั้นก็มองสถานที่ที่ท่านปู่สลายหายไป เขาสูดหายใจเฮือก ดวงตาฉายแววหวาดเกรง
ปรมาจารย์สมกับเป็นปรมาจารย์ ม้วนภาพนี้เพียงส่งกลิ่นอายเบาบางออกมา ก็สามารถรบกวนภาพจำแลงของเซียนปู่ให้สลายหายไปได้แล้ว ต้องทรงพลังเพียงใดกัน!
เขารีบเก็บม้วนภาพวาด พูดอย่างเคร่งขรึมจริงจัง “เอาล่ะ เช่นนั้นพวกเรามาอัญเชิญกันอีกครั้ง”
ตามขั้นตอน
โค้งคำนับ พรมเลือด จุดธูป อัญเชิญ
กู้ฉางชิงหน้าซีดลงเล็กน้อย ที่เขากระอักออกมาไม่ใช่เลือดธรรมดา แต่เป็นแก่นแท้ของเลือดปริมาณมาก แค่กระอักสองครั้ง ก็สูญเสียพลังบำเพ็ญไปถึงสิบยี่สิบปีแล้ว ไม่อาจชดเชยได้
ต้องการอัญเชิญเซียนมาสถิต ย่อมต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนไม่น้อย
หวึ่ง!
ควันหนาลอยตัวขึ้น ภาพจำแลงปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เขาเหลือบมองม้วนภาพในมือกู้ฉางชิง ดวงตาเผยความหวาดกลัวอย่างไม่อาจเก็บงำ
ทำนองมรรคาในภาพวาดแผ่นนี้แข็งแกร่งเกินไป อย่าว่าแต่ภาพจำแลงเลย ตัวจริงมาอยู่ที่นี่
