ึงชำนาญก การประจบประแจงมากขึ้นตามไปด้วย
กู้ฉางชิงกล่าวอย่างเคารพ “ท่านปู่กล่าวถูกต้อง ฉางชิงน้อมรับคำสั่งสอน”
สีหน้าภาพจำแลงเผยให้เห็นว่าเด็กคนนี้โตพอจะสอนได้ เอ่ยขึ้นว่า “ในเมื่อผู้ยิ่งใหญ่ให้ของพวกเจ้าแล้ว ได้สั่งอะไรไว้หรือไม่?”
“ท่าน...ปู่ทวด” กู้จื่อเหยาก้าวไปข้างหน้าอย่างประหม่าเล็กน้อย พูดเสียงต่ำ “ดูเหมือนผู้ยิ่งใหญ่ต้องการปีศาจที่บินได้ตัวหนึ่ง”
“มีเรื่องเช่นนี้หรือ? ข้อมูลนี้สำคัญมาก!” ดวงตาของภาพจำแลงพลันเปล่งประกายเจิดจ้า “นี่นับเป็นการให้โอกาสพวกเราได้แสดงผลงานชัดๆ! หายาก หายากเกินไปแล้ว!”
กู้ฉางชิงกล่าวว่า “ท่านปู่ ข้าก็คิดเช่นนั้น ทว่ายังคิดไม่ออกว่าควรจะให้ปีศาจตนใด”
ภาพจำแลงหัวเราะร่า “สิ่งของที่มอบให้ไม่อาจละเลย อย่างน้อยก็ต้องเป็นสัตว์เซียน พวกเจ้าอยู่ในโลกมนุษย์ หาไม่พบย่อมเป็นเรื่องธรรมดา โลกเซียนที่ข้าอยู่นับว่ายังพอมีอยู่บ้า าง ไว้ข้าจะหามาให้พวกเจ้าสักตัว”
ทุกคนต่างเผยสีหน้าประหลาดใจ
กู้ฉางชิงเอ่ยอย่างอดตื่นเต้นดีใจไม่ได้ “ท่านปู่สามารถหาสัตว์เซียนมาได้จริงๆ หรือ?”
ภาพจำแลงโพล่งเสียงหัวเราะภาคภูมิใจ “เหอะๆ มีอะไรน่าแปลกหรือ? ก็แค่สัตว์เซียน สำหรับข้าแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
