เอาล่ะ พรุ่งนี้พวกเจ้าอย่าลืมอัญเชิญข้าอีกครั้ง ข้าจะเอาสัตว์เซียนมาให้พวกเจ้า ข้าไปล่ะ!”
พวกกู้ฉางชิงพูดด้วยความเคารพพร้อมกัน “น้อมส่งบรรพบุรุษ”
แต่แล้วขณะที่ภาพจำแลงค่อยๆ จางไป ก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง “จริงสิ ภาพวาดแผ่นนั้นล้ำค่าสูงส่งหาใดเปรียบ พวกเจ้าต้องเก็บไว้ดีๆ ล่ะ!”
“พวกเราจะจำไว้”
“เช่นนั้นข้าก็วางใจ ข้าไปล่ะ”
“น้อมส่งบรรพบุรุษ”
ไหนเลยจะรู้ว่าตอนที่ภาพจำแลงจะสลายไป ก็กลับมารวมกันอีกครั้งหนึ่ง
เขาจ้องมองภาพวาดในมือของกู้ฉางชิง แล้วพูดว่า “ภาพวาดนั่นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ความแข็งแกร่งของพวกเจ้ายังต่ำอยู่สักหน่อย พวกเจ้าต้องเก็บมันไว้ให้ดีนะ!”
“ท่านผู้เฒ่า ไม่ต้องเป็นห่วง”
“ดี เช่นนั้นข้าไปล่ะ”
“น้อมส่งบรรพบุรุษ”
คราวนี้ภาพจำแลงไม่ขยับ มองกู้ฉางชิงอย่างแผ่วเบา “เฮ้ย ไม่ใช่ว่าข้าเป็นห่วงพวกเจ้าหรอกนะ แต่ภาพวาดแผ่นนี้สลักสำคัญนัก ข้ายากจะวางใจได้จริงๆ”
มุมปากกู้ฉางชิงกระตุก เขายกภาพวาดขึ้นมาแล้วพูดว่า “เช่นนั้น…ภาพวาดนี้ให้ท่านบรรพบุรุษเก็บรักษาดีหรือไม่?”
“ก็ได้ ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็จะเก็บรักษาไว้ให้พวกเจ้า เช่นนี้ค่อยปลอดภัยขึ้นมาหน่อย” ภาพจำแลงพยักหน้า ยกมือขึ้น ดูดภาพวาดนั้นมาไว้ในมือ
“ครั
