มาว่าประมุขอารามตายอย่างน่าสังเวช ถูกฟ้าผ่าเป็นเถ้าถ่าน แม้แต่กระดูกก็ยังเป็นสีดำ!”
“ยิ่งกว่านั้น ข้าได้ยินมาว่าประมุขอารามระเบิดเป็นผุยผง แม้แต่ศพก็ไม่เหลือไว้ ถึงได้ใช้โลงศพเสื้อผ้า”
“อย่างไรก็มีแต่คำว่าน่าอนาถ ประมุขอาราม ท่านไปอย่างสงบเถิดนะ…”
…
ใบหน้าเหยาเมิ่งจีดำมืดโดยสมบูรณ์ แทบจะกัดฟันคำราม “ฉินม่านอวิ๋น โจวต้าเฉิง ออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้!”
ด้วยเสียงนี้ อารามเต๋าหลินเซียนที่เดิมทียังวุ่นวายกลับเงียบสงัด เสียงร้องไห้หยุดชะงัก
ทุกคนตกตะลึง เงยหน้ามองไปบนฟ้า
กลับเห็นชายชราร่างโทรม เสื้อผ้าขาดวิ่น มีรอยดำทั่วร่างกาย ลอยอยู่กลางอากาศด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยวถมึงทึง
นั่นมัน…ประมุขอาราม?
ทันใดนั้นลำแสงหลายสายก็พุ่งออกมาจากห้องโถง ต่างเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
“อาจารย์!?”
“ประมุขอาราม?!”
“เจ้ายังไม่ตาย?”
“ต่อให้ข้าตาย! ข้าบอกให้พวกเจ้าจัดงานศพหรือ? ข้าหายไปไม่นานเท่าไหร่ พวกเจ้าก็จัดกันแล้ว?” เหยาเมิ่งจีโกรธจนหนวดเคราผมเผ้าชี้ตั้ง “พวกเจ้าอยากแช่งให้ข้าตายจริงๆ ใช่ไหม?”
เพื่อที่ตนจะรีบกลับมา จึงไม่แม้แต่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือแต่งตัว ก็เพราะต้องการบอกข่าวดีกับพวกเขาเป็นอย่างแรก ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นฉากนี้
ถึงต
