นไม่ตายก็เกือบจะถูกทำให้โมโหตายแล้ว!
โจวต้าเฉิ่งเอ่ย “เจ้าไม่ได้พูดเองเรอะว่าเจ้าตายแน่? กระทั่งศพก็ไม่ให้พวกเราเก็บ”
“เจ้า เจ้า!” เหยาเมิ่งจีแทบจะกระอักเลือด ชี้โจวต้าเฉิงด้วยมือที่สั่นเทา จุกในอก “ด่านตู้เจี๋ยของข้ายังไม่ทันจบเลย อย่างน้อยก็ให้แน่ใจก่อนค่อยจัดสิ!”
“ในเมื่อตายแน่แล้ว พวกเราก็เตรียมการล่วงหน้า กันไว้ดีกว่าแก้”
“อั่ก!”
ครั้งนี้เหยาเมิ่งจีกระอักเลือดออกมา “สารเลว ไอ้สารเลว!”
“เอาล่ะ ท่านเจ้าสำนัก จะตำหนิพวกเราเรื่องนี้ก็ไม่ได้ ท่านเองยึดมั่นในเจตจำนงของตนเองแล้ว พวกเราจะทำอย่างไรได้?” ผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะ “นี่ก็หาใช่เรื่องใหญ่โตร้ายแรง ทุกคนแค ค่ล้อเล่นเท่านั้น ท่านไม่ตายก็สมควรฉลอง พวกเราจะให้คนมาเปลี่ยนผ้าขาวเป็นผ้าแดง”
เหยาเมิ่งจีฮึดฮัด “หึ ฉลองอะไร? รอข้าตายค่อยฉลองยังไม่สาย”
โจวต้าเฉิงกล่าว “เจ้าจะโกรธบ้าบออะไร! รู้ไหมเจ้าหลอกให้ข้าเสียน้ำตาไปเท่าไหร่? ข้าไม่ได้ร้องไห้มาเป็นพันปีแล้ว แสนจะล้ำค่า!”
ผู้อาวุโสที่สามก็หัวเราะร่า “ชิ ของข้านี่น้ำตาลูกผู้ชาย ล้ำค่ายิ่งกว่า!”
ผู้อาวุโสที่สี่ถามด้วยความสงสัย “ท่านเจ้าสำนัก รีบบอกข้ามา ทัณฑ์สวรรค์ที่รุนแรงเช่นนั้นท่านรอดมาได้อย่างไร?”
“ท่
