านอาจารย์ ต้องเป็นปรมาจารย์ที่ยื่นมือช่วยเหลือใช่หรือไม่?” ฉินม่านอวิ๋นกล่าว
“ใช่แล้ว เป็นปรมาจารย์!”
เหยาเมิ่งจีพยักหน้ายิ้ม “พวกเจ้าไม่มีทางจะจินตนาการได้เลยว่าปรมาจารย์ช่วยข้าได้อย่างไร”
ในแววตาของเขามีความชื่นชมอย่างประหลาดใจที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เมื่อใดที่นึกถึงฉากนั้น เขาก็จะรู้สึกทึ่งถึงขีดสุด
เหยาเมิ่งจีสูดหายใจ แล้วเอ่ยต่อ “ปรมาจารย์ได้สร้างของวิเศษที่เรียกว่าสายล่อฟ้า! สิ่งนั้นไม่มีการไหลเวียนของพลังปราณแม้แต่น้อย ดูไปแล้วก็เหมือนของธรรมดา ทว่ากลับมีผลในการดึ งดูดสายฟ้า ปรมาจารย์ผูกมันไว้บนตัวของปีศาจหมูตัวหนึ่ง ดูดกลืนทัณฑ์สวรรค์ไปจนหมดสิ้น”
ผู้อาวุโสใหญ่ตกตะลึง “เป็นเช่นนี้จริงหรือ? เช่นนั้นมันก็เรียกได้ว่าเป็นมือปราบทัณฑ์สวรรค์น่ะสิ!”
โจวต้าเฉิงหัวเราะฮ่าๆ “ปรมาจารย์ทำสิ่งใดข้าล้วนเชื่อ ระดับพลังของเขาไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะจินตนาการได้”
ผู้อาวุโสที่สามกล่าว “หากเป็นเช่นนั้น ปีศาจหมูนั่นก็ต้องตายแล้วใช่หรือไม่?”
“สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดอยู่ตรงนี้ล่ะ!” เหยาเมิ่งจีเกือบจะพูดอย่างสั่นระริก “ปีศาจหมูตัวนั้นแม้ได้รับบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่กลับไม่ร้ายแรงถึงชีวิต! ไม่รู้ว่าสายล่อฟ้านั่นใช้วิธีใดทำใ ให้ทัณฑ์สวร
