รค์อ่อนกำลังลง!”
“ฟืด”
ทุกคนต่างพร้อมใจกันอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปความน่าเหลือเชื่อที่ฉายชัด
ฉินม่านอวิ๋นพูดอย่างตกตะลึง “น่ะ นี่มัน เหลือเชื่อเกินไปแล้ว”
เบี่ยงเบนทัณฑ์สวรรค์ยังพอว่า ยังทำให้ทัณฑ์สวรรค์อ่อนกำลังลงอีก? เอากฎแห่งสวรรค์ไปไว้ที่ใดกัน?
“ฮ่าๆ สิ่งที่พวกเจ้าเห็นน่ะแค่เพียงผิวเผิน” เหยาเมิ่งจีส่ายหัว สายตาทอดมองฟ้าไกล เอ่ยด้วยอารมณ์ลึกซึ้ง “พวกเจ้าลองคิดถึงคราวที่ปรมาจารย์ช่วยเหลือสองแม่ลูกคู่นั้น แล้วก็ตอนที ปรมาจารย์รักษาแขนที่หักให้หลินมู่เฟิงสิ!”
“ดูเหมือนว่าปรมาจารย์ชื่นชอบการเป็นปุถุชน ทำสิ่งต่างๆ มากมายที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนไปจนกระทั่งเซียนก็ยังไม่กล้าคิด! ได้พบเขา ข้าถึงได้เข้าใจจริงๆ ว่าสิ่งใดเรียกว่าหลักการ อันยิ่งใหญ่คือที่สุดแห่งความเรียบง่าย!”
