กล้งทำอยู่กระมัง!”
ปีศาจหมูป่าเหล่ตามองปราดหนึ่ง ไม่ได้สนใจ และจดจ่อกับการกินต่อไป
“กร้วมๆ!”
เหล่าปีศาจต่างจ้องมองปีศาจหมูป่ากินกะหล่ำปลี
กะหล่ำปลีค่อยๆ หมดไป เหลือเพียงรากเล็กๆ
ปีศาจหมูป่าแบ่งรากออกเป็นสองซีก มอบให้แก่ปีศาจหมีดำและปีศาจอสรพิษเขียว แล้วกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “เพื่อเห็นแก่เราสามคนที่ต่างก็เป็นราชาปีศาจเหมือนกัน รากผักนี้ข้าให้พว วกเจ้า พวกเจ้าจะได้เปิดหูเปิดตา”
“เชอะ รากผัก? นี่เจ้ากำลังดูถูกพวกเราหรือ?”
ทั้งปีศาจหมีดำและปีศาจอสรพิษเขียวขณะที่พูดดูถูกไปพลาง มือก็รับเอารากผักมาจากปีศาจหมูป่า
คล้ายกับใส่เข้าปากอย่างไม่ตั้งใจ
เพียงแค่วินาทีถัดมา
สีหน้าของพวกเขาก็ตกตะลึง ราวกับได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่
“กร้วม!”
พวกเขาขยับปากเคี้ยวอย่างรวดเร็ว แทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย
อร่อย อร่อยมาก!
ใต้หล้ามีสิ่งที่อร่อยถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
ปีศาจหมีดำยังไม่หายอยาก ชี้ไปที่ปีศาจหมูป่าอย่างสั่นเทา “ผู้เฒ่าหมู เจ้ามันไม่ใช่มนุษย์! เจ้าแบ่งให้พวกเราแค่นี้ ตั้งใจจะทรมานกันชัดๆ!”
ปีศาจอสรพิษเขียวแทบเป็นบ้า ก่นด่ายกใหญ่ “สัตว์เดรัจฉาน สัตว์เดรัจฉาน!”
ทันใดนั้นปีศาจทั้งหมดกลับต้องผงะ
รู้สึกเพียงพลังปราณมหึมาที่เริ่
