ปาก ชุ่มชื่นไปทั้งคอ และชุ่มชื่นจิตวิญญาณ
ความรู้สึกเช่นนี้ ช่างสดชื่น อร่อยยิ่งนัก!
อยู่มาหลายปี เป็นครั้งแรกที่มันพบว่าการกินอาหารจะสดชื่นได้ถึงเพียงนี้
“อร่อย! อร่อยมาก!”
ปีศาจหมูป่าลืมเสียงหัวเราะเยาะรอบตัวไปทันที ในสมองมีแต่การกิน!
“กร้วม! กร้วม!”
เนื้อกะหล่ำปลีกรอบมาก
ไม่นานเสียงเคี้ยวกะหล่ำปลีก็ดังจนกลบเสียงหัวเราะของเหล่าปีศาจ
เสียงนี้ชัดเจนเสียดหูยิ่งนัก แต่ไม่รู้ทำไม ฟังไปฟังมากลับทำให้เหล่าปีศาจเริ่มอยากอาหาร เมื่อมองดูท่าทางเอร็ดอร่อยของปีศาจหมูป่าแล้วก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ ไม่มีเสียงหัวเราะอีกต่อไ ไป…
ปีศาจอสรพิษเขียวแซะถาม “ผู้เฒ่าหมู เลิกแสร้งได้แล้ว แค่กะหล่ำปลีหัวหนึ่ง เจ้ากินขนาดนี้เลยหรือ?”
“เจ้าจะไปรู้อะไร!”
ปีศาจหมูป่าเจียดเวลาการกินมาโต้ตอบคำหนึ่ง แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงอัศจรรย์ใจเป็นที่สุด “กะหล่ำปลีนี่อร่อยมาก! อร่อยเกินกว่าพวกเจ้าจะจินตนาการถึง! แมลงสาบ! ยามนี้พวกเจ้าในสายตา าข้าก็คือกลุ่มแมลงสาบ! ปรมาจารย์ก็คือปรมาจารย์ แม้แต่กะหล่ำปลียังอร่อยถึงเพียงนี้ ใต้เท้าต๋าจี่สามารถมีเจ้านายเช่นนี้ได้ หมูแก่อย่างข้าอิจฉายิ่งนัก!”
เอ่ยจบก็ไม่พูดพร่ำ เคี้ยวกะหล่ำปลีต่อไป
ปีศาจหมีดำขมวดคิ้ว “แกล้งทำ! เจ้าแ
