ดวงตาของเหยาเมิ่งจีเป็นประกายระยิบระยับ พลังปราณที่หมดสิ้นกลับเพิ่มขึ้นอีกครั้ง แผดเผาพลังที่ซ่อนอยู่ เหาะไปยังว่าวอย่างไม่กลัวตาย
ปรมาจารย์…ข้ามาแล้ว!
ปีศาจหมูป่าผูกติดอยู่กับว่าว หวาดกลัวจนเนื้อหมูสั่นกระเพื่อม มันหรี่ตาลง ภายในเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและอับจนหนทาง
อันที่จริงมันก็มีความคิดของตนอยู่ เมื่อลอบมองย้อนกลับไป พบว่าต้าเฮยและต๋าจี่ไม่ได้ตามมา ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ใจกลางสายฟ้าน่ะข้าไม่ไปหรอก แค่ดูการแสดงอยู่รอบๆ ก็พอ อย่างไรเสีย เป็นหนี้ต้องจ่ายเป็นคนร้ายต้องชดใช้ ทัณฑ์สวรรค์คงไม่บิดเบือน ต่อให้ข้าจูงว่าวอยู่ ทัณฑ์สวรรค์ก็ไม่น่าจะตกลงบนตัวข้าหรอก”
ปีศาจหมูป่าปลอบใจตัวเอง
แต่แล้วเมื่อมันแหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง ก็ต้องตกใจจนขนหมูตั้ง กรีดร้องเสียงหลง
หนังหมูที่เดิมทีเป็นสีดำ ตกใจกลัวจนกลายเป็นสีขาว
กลับเห็นว่าชายชราที่ฝ่าด่านตู้เจี๋ยกำลังพุ่งมาหาตนอย่างกับคนบ้า เหนือหัวยังมีกระแสน้ำวนเมฆดำขนาดใหญ่ ภายในมีสายฟ้าแล่นแปลบราวกับมังกร เรียกได้ว่าจะทำลายล้างโลกให้ย่อยยับเป็นจุณ
ผลกระทบจากภาพที่มองเห็นนี้ยิ่งใหญ่มหาศาล ยังไม่นับที่เห็นอีกฝ่ายวิ่งเข้าหาตนอย่างเอาเป็นเอาตาย วินาทีนั้นปีศาจหมู
