ป่าสัมผัสได้ถึงเจตนามุ่งร้ายลึกซึ้งของโลกใบนี้ ตกใจจนเกือบจะฉี่ราด
ปีศาจหมูป่าหันหัวขวับ ระเบิดพลังวิ่งหน้าตั้งหนีไปยังส่วนลึกของป่าโดยแทบไม่ลังเล
เมื่อเหยาเมิ่งจีเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังวิ่ง ก็ร้อนรนรีบพูดขึ้น “สหายเต๋า โปรดหยุดก่อน! รอข้าด้วย!”
“ข้ารอเจ้า ข้าก็เป็นหมูน่ะสิ!”
ปีศาจหมูป่ากางกีบเท้า เพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก
“หยุดก่อน หยุดก่อน!”
เมื่อเผชิญกับวิกฤตความตาย เหยาเมิ่งจีก็ระเบิดพลัง ตะโกนพลางเร่งความเร็วตามไปอย่างบ้าคลั่ง
วรยุทธ์ของเขาสูงกว่าปีศาจหมูป่า ภายใต้ความเป็นความตายในยามนี้ ความเร็วก็เพิ่มสูงขึ้นอีกระดับหนึ่ง ไม่ช้าก็อยู่ห่างจากว่าวไปไม่เกินหนึ่งพันเมตร!
ปีศาจหมูป่าตกใจตับแทบกระเด็นหลุดออกมา พูดด้วยความหวาดกลัวว่า “ข้าเป็นแค่ปีศาจหมูน้อยที่น่าสงสารตัวหนึ่ง ท่านอย่าเข้ามานะ! ท่านกับข้าไร้บุญคุณความแค้นต่อกัน เหตุใดต้องทำร้ายข้าด้วย?!”
หลี่เนี่ยนฝานยืนอยู่ในเรือน มองดูทิวทัศน์แปลกตาที่อยู่ไกลออกไป เผยยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้
“ดูเหมือนสายล่อฟ้าที่ข้าสร้างดูดซับสายฟ้าได้ดีไม่น้อย แม้แต่เมฆดำฟ้าแลบฟ้าร้องยังถูกดึงไกลออกไป มีมันนำพาความซวยไปเช่นนี้ สายฟ้าก็จะไม่ฟาดมาโดนข้าแน่นอน”
“ครืน
