!”
ท้องฟ้าเกิดแสงสว่างวาบครั้งใหญ่ หลังจากเสียงดังสนั่น สายฟ้าสีแดงสายหนึ่งแล่นทะลุฟ้า แทบจะผ่าเมฆดำพุ่งตรงไปยังเหยาเมิ่งจี!
เหยาเมิ่งจีหน้าซีดราวกับกระดาษ ร่างกายแข็งทื่อ ความหนาวเหน็บมหึมาปกคลุมทั่วร่างกาย “จบแล้ว ข้าจบเห่แล้ว!”
แต่แล้วในช่วงเวลาวิกฤตินี้ สายฟ้าที่ตกลงมาคล้ายกับถูกบางสิ่งดึงดูด พลันหันเหทิศทางมุ่งไปยังว่าวตัวนั้น!
จากนั้นกระแสไฟฟ้าก็ไหลตามเข็มเงินยาวด้านบนของว่าวลงไป!
ปีศาจหมูป่ารู้สึกได้เพียงทั้งร่างกายสั่นสะเทือน จากนั้นทั้งตัวก็สั่นระริก ความรู้สึกชาทำให้มันหมดแรงลงทันใด
เหยาเมิ่งจี ผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติตะลึงตาค้าง ปากเป็นรูปตัว ‘O’ ฉากที่ประหลาดเช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อนแค่คิดยังไม่กล้า
เขาจับชีพจรตัวเอง ตนยังมีชีวิตอยู่จริงๆ หรือ?
เอ่อ น่ะ นี่…
ทัณฑ์สวรรค์ตีพลาดหรือ?
เหลือเชื่อ เหนือจินตนาการ!
เขาจ้องไปที่เข็มเงินบนว่าว ทันใดนั้นก็คิดได้
สายล่อฟ้า! นั่นต้องเป็นสายล่อฟ้าแน่ๆ!
ที่แท้ปรมาจารย์ทำสายล่อฟ้าก็เพื่อข้า!
ตอนนั้นข้าคิดว่าสายล่อฟ้าเป็นแค่ของเล็กๆ น้อยๆ ที่ปรมาจารย์ทำขึ้นเล่นๆ ข้านี่โง่จริงๆ แม้เป็นของที่ปรมาจารย์ทำขึ้นมาลวกๆ ก็เป็นถึงสมบัติล้ำค่า!
ทันใดนั้นเขายิ่งเหาะไป
