ทางว่าวอย่างเอาเป็นเอาตายยิ่งกว่าเดิม
ปีศาจหมูป่าตัวสั่น ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
“โอ้แม่เจ้า ทัณฑ์สวรรค์ฟาดใส่ข้าได้จริงๆ หรือ?! ว่าวนี่มีพิษ!”
มันส่งเสียงร้องน่าสงสาร หวาดกลัวถึงขีดสุด อยากจะมีขาอีกสี่ขา เพื่อหลบหนีไปให้ไกลจากภัยพิบัตินี้
“สหายเต๋า โปรดหยุดก่อน!”
“ฮือ ฮึกๆ ข้อร้องล่ะ อย่าเข้ามาเลย!”
…
เมื่อสายฟ้าผ่าลงครบทั้งเก้าครั้ง เมฆดำก็ค่อยๆ สลายหายไป ดวงอาทิตย์สาดแสงลงมาอีกครั้ง โลกกลับคืนสู่ความสงบ
เหยาเมิ่งจีมองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยใจที่ยังคงหวาดผวา จัดแจงเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก
อัสนีมีถึงเก้าสาย แต่ละสายยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่สายแรก ตนยังแทบไม่อาจต้านทาน ชวนให้สิ้นหวังยิ่งนัก
โชคดีที่มีปรมาจารย์ช่วยชีวิต ไม่เช่นนั้นข้าคงกลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว
ปรมาจารย์ออกมือช่วยข้าก็นับว่าเป็นพรจากสวรรค์แล้ว ข้าก็ไม่อาจไปรบกวนการบำเพ็ญธรรมของเขา จากไปอย่างเงียบๆ จะดีกว่า
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาก็ยกมือคำนับปีศาจหมูป่าที่นอนแผ่อยู่บนพื้นแล้วกล่าวด้วยความเคารพว่า “วันนี้ขอบคุณสหายน้องหมูที่ช่วยเหลือ อนาคตยังอีกยาวไกล ทุกคนผู้ทำหน้าที่เพื่อปรมาจารย์ ต่อไปก็นับว่าเป็นพี่น้องกัน ลาก
