่อน!”
“ฮื้อ ฮึกๆ”
ปีศาจหมูป่าเฝ้าดูเงาหลังของเขาที่จากไปเงียบๆ หมดสิ้นคำพูด
ข้ามาช่วยเจ้าหรือ? เจ้าเข้ามาใกล้เองต่างหากเล่า เจ้าอยากจะฆ่าหมูชราอย่างข้าชัดๆ หึ หน้าไม่อาย!
ผ่านไปครู่หนึ่ง มีเสียงฝีเท้าดังมาจากในป่า
ไม่นานต้าเฮยก็พาหลี่เนี่ยนฝานและต๋าจี่เดินมาถึง
หลี่เนี่ยนฝานเห็นปีศาจหมูที่หายใจรวยริน สายตาพลันเกิดประกาย “เก่งมาก ขนาดนี้ยังไม่ตายเลย”
สิ่งนี้พิสูจน์ว่าสายล่อฟ้าของตนมีประสิทธิภาพจริงๆ ไม่เพียงแต่ดึงดูดสายฟ้าได้ดี ยังนำกระแสไฟฟ้าลงดินได้เกือบสมบูรณ์อีกด้วย
ปลอดภัยแล้ว อย่างน้อยก็ในเรื่องฟ้าผ่า ต่อไปตนคงวางใจได้
หลี่เนี่ยนฝานลูบหมูดำ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นอกเห็นใจ “เจ้าหมูน้อย ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ โชคไม่ดีที่บางส่วนถูกไฟฟ้าช็อต แต่เจ้าคือวีรบุรุษ! ทำได้ดีมาก!”
ต๋าจี่เอ่ยถามขึ้น “คุณชาย ต้องเอาหมูตัวนี้กลับไปทำอาหารหรือไม่?”
ปีศาจหมูป่าที่เดิมทียังหายใจรวยริน จู่ๆ ก็ตื่นตระหนก ดวงตาเล็กจ้องมองต๋าจี่อย่างไม่เชื่อสายตา ภายในมีน้ำตาคลอ
“ไม่ได้!”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหัวทันที “ข้าบอกว่าจะไม่กินมัน เช่นนั้นก็ต้องไม่ผิดสัญญา หมูตัวนี้ผ่านความยากลำบากมาไม่น้อย คงจะตกใจฟ้าร้องฟ้าผ่ามาก ดูสิ จะร้
