องไห้อยู่แล้ว”
เขาตบหัวหมูป่าอย่างอ่อนโยน แล้วจึงหยิบกะหล่ำปลีหัวหนึ่งที่เตรียมไว้มาวางข้างหน้า “จะเก็บมาเลี้ยงก็คงไม่เหมาะ ปล่อยไปดีกว่า ถึงกะหล่ำปลีนี่ไม่ใช่ของดีอะไร แต่โบราณว่าไว้ หมูกินกะหล่ำปลีคือความสุขอย่างหนึ่ง ข้าให้เจ้าเป็นรางวัล หวังว่าต่อไปเจ้าจะมีชีวิตที่มีความสุข”
ปีศาจหมูป่าหดหัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ข้ารอดแล้ว!
ต้องอยู่นิ่งๆ ไว้ แสร้งเป็นอ่อนแอไร้สิ้นหนทาง
หากลูกพี่เปลี่ยนใจขึ้นมาเมื่อไร ตนได้กลายเป็นอาหารบนโต๊ะจริงๆ แน่
หลี่เนี่ยนฝานเก็บว่าวและสายล่อฟ้าเรียบร้อยก็ส่งยิ้มให้ปีศาจหมูป่า หันหลังพาต้าเฮยและต๋าจี่กลับไป
………………………………………………
