นตบก้นหมูป่าเบาๆ “ไปเลย เจ้าหมู!”
ปีศาจหมูป่าสั่นสะท้านไปทั้งตัว หันกลับมาด้วยท่าทางน่าสงสาร ยังมีร่องรอยสุดท้ายแห่งความปรารถนาที่จะมีชีวิต
“โฮ่งๆๆ!” ต้าเฮยแยกเขี้ยว
ต๋าจี่คิ้วขมวดเล็กน้อย จู่ๆ ไอเย็นสายหนึ่งก็แทงไปที่ก้นของปีศาจหมูป่า
ปีศาจหมูป่ากรีดร้องอย่างเศร้าสลด น้ำตาไหลพราก เริ่มออกวิ่งสู่ใจกลางเมฆดำอย่างบ้าบิ่น
ว่าวที่ผูกอยู่พลันลอยขึ้นไปตามลมถึงบนท้องฟ้าสูง สายล่อฟ้าก็ถูกชูขึ้นสูงเช่นกัน
เชือกว่าวพันด้วยลวดเชื่อมต่อลงมา และพันรอบชั้นไม้ของปีศาจหมูป่า จากนั้นก็ลากปลายยาวซึ่งเป็นเข็มลงไปที่พื้นดิน เป็นการต่อสายดิน
ครึน!
กลางเมฆดำเกิดฟ้าแลบจนสว่างวาบไปทั้งป่า
เหยาเมิ่งจียืนอยู่บนขอบหน้าผา จ้องมองท้องฟ้า หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด
เขาอยู่ในใจกลางเมฆดำ เหนือหัวคือกระแสน้ำวนที่เมฆดำปกคลุม พลังกดดันมหาศาลตกลงจากฟ้าทั่วทุกหนแห่ง ทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก หนาวสะท้านไปทั้งตัว
ทัณฑ์สวรรค์เช่นนี้ ทบไปแล้วไม่รู้กี่เท่า ช่างน่าสะพรึงกลัวชวนให้หมดหวังที่จะคิดต้านทาน
ในที่สุด กระแสน้ำวนเมฆดำก็ค่อยๆ โปร่งแสง สายฟ้ามากมายเคลื่อนที่ไปกระจุกตัวตรงนั้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ยามมองจากด้านล่างของกระแส
