น้ำวน คล้ายกับเห็นสายฟ้าที่ ผ่าแปลบๆ เริ่มรวมตัวกันหนาเท่าปากชาม
ทันใดนั้นสายฟ้าก็ฟาดลงมา!
เพราะกระแสไฟที่มีอยู่เต็มท้องฟ้าทำให้ปลายผมของเหยาเมิ่งจีชี้ตั้ง ภายใต้ความตาย เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าๆๆ สวรรค์ เหตุใดท่านต้องทำกับข้าถึงขนาดนี้? ก็แค่ทัณฑ์สวรรค์เอง ไม่ใช่หรือ? ชีวิตข้าขึ้นอยู่กับข้าหาใช่ฟ้า ข้าจะพลิกฟ้าท้าชะตาให้ดู!”
ผมยาวปลิวสะบัด ก้าวร้าวห้าวหาญเหลือจะพรรณนา ไม่ยอมล่าถอยกลับพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!
“ครืน!”
ลำแสงอัสนีหนายิ่งกว่าตัวของเหยาเมิ่งจีพุ่งตกลงฟาดเขาอย่างแรงโดยไม่ลังเล!
“เปรี้ยง!”
ยามเหาะขึ้นไปห้าวหาญเท่าใด ยามตกลงมาก็น่าอับอายเท่านั้น เหยาเมิ่งจีกระอักเลือด เสื้อผ้าทั้งเนื้อทั้งตัวขาดรุ่งริ่ง จนกรอบนอกนุ่มในแล้ว
“ไม่ไหว นี่ก็รุนแรงเกินไป”
เหยาเมิ่งจีนอนแผ่บนพื้นหมดสิ้นเรี่ยวแรง ไร้ซึ่งความหวัง
แค่อัสนีสายแรกก็ผลาญพลังทุกอย่างที่เขามีไปจนหมดแล้ว “สวรรค์ ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ ข้าเป็นคนดีจริงๆ”
ครืนๆๆ!
แต่แล้วเสียงฟ้าร้องกลับดังยิ่งกว่าเดิม
เหยาเมิ่งจีตามองดูสายฟ้าที่กำลังก่อตัวเป็นครั้งที่สองด้วยสายตาที่เลือนราง เตรียมใจรอความตายอย่างสงบนิ่ง
ทันใดนั้นหางตาของเขา
