ก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า
หือ?
นั่นมัน…ว่าว?
เมื่อมองดูอีกครั้ง
ว่าวนั้นมาจากหมูป่าที่ตะบึงมาอย่างบ้าระห่ำ!
นี่มันอะไรกัน?
หมูป่าตัวนั้นบ้าไปแล้วกระมัง อยากรีบวิ่งมาตายขนาดนั้นเชียวหรือ?
เขารู้สึกว่าสมองตนยังไม่อาจหยุดความสนใจ จ้องมองว่าวบนฟ้าอีกครั้ง สายตาพลันกระชับแน่น
บนนั้นเหมือนจะมีอักษร!
‘เจ้าเข้ามาสิ!’
นั่นมัน…ลายมือของปรมาจารย์ไม่ใช่หรือ?!
ใช่แล้ว ลายมือของปรมาจารย์!
ปรมาจารย์มาช่วยข้า ที่แท้ปรมาจารย์ก็ไม่ได้ละทิ้งข้า!
ดวงตาของเหยาเมิ่งจีแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ราวกับเด็กน้อยที่สิ้นหวังมองเห็นผู้เป็นบิดามารดา ความเข้มแข็งที่เสแสร้งแกล้งทำพังทลายลงทันที น้ำในตาเอ่อล้นไหลทะลัก
ปรมาจารย์ให้ข้าไปหรือ?
ราวกับว่าเขาได้คว้าฟางเส้นสุดท้าย ลุกขึ้นยืนเหาะไปทางว่าวตัวนั้นอย่างไม่ลังเล