สียงสั่นเทา “ท่านอาจารย์ ท่าน…”
เหยาเมิ่งจีโบกมือและพูดว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าเกรงว่าเวลาจะเหลือไม่มากแล้ว”
“อ่ะ เอ่อ…” ทุกคนราวกับถูกฟ้าผ่า
โจวต้าเฉิงย่นคิ้วเล็กน้อย รีบเอ่ยว่า “ผู้เฒ่าเหยา อย่าพูดไร้สาระนะ! เจ้าทำอะไร? เหตุใดถึงได้พูดเช่นนี้ออกมา!”
ฉินม่านอวิ๋นพูดเสริม “ใช่ ท่านอาจารย์ มิใช่ท่านเคยผ่านปริศนาทารุณจิตเต๋ามาก่อนหรือ?”
“โชคไม่ดี โชคไม่ดีเลย!”
เหยาเมิ่งจีส่ายหน้าด้วยยิ้มขมขื่น “ยามนี้สถานการณ์ฟ้าดินเปลี่ยนแปลง ข้ารู้สึกได้ยามที่ทำปริศนาทารุณจิตเต๋า พลังแห่งทัณฑ์สวรรค์ของข้าเกรงว่าจะแข็งแกร่งกว่าทัณฑ์สวรรค์ปกติ ถึงสองเท่า! สองเท่าเลยนะ ข้าจะผ่านได้อย่างไร?”
ม่านตาทุกคนหดวูบ หัวใจกระตุกสั่นไหว “สองเท่า? เหตุใดเป็นเช่นนั้น?!”
พวกเขาไม่สงสัยเลย ผู้บำเพ็ญเซียนทั่วไปอาจอ่อนไหวต่ออันตรายครั้งใหญ่ของตน และเหยาเมิ่งจีก็เกิดความรู้สึกตอบสนองขึ้นอย่างฉับพลันในระหว่างปริศนาทารุณจิตเต๋า แปดส่วนจึงไม่น่า าผิดพลาด
“ข้าเองก็อยากถามสวรรค์ ว่าเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้!” ดวงตาของเหยาเมิ่งจีเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ร่ำร้องโอดครวญ “เดิมทีข้าผ่านมันไปได้สบายๆ ทว่าเมื่อถึงทัณฑ์สวรรค์ของข้ากลับเกิดเร รื่องเช่นนี้ เจ็บใ
