ิ๋นและคนอื่นๆ ต่างก็มองหน้ากันทันที “สิ่งที่ท่านอาจารย์กล่าวมาเป็นจริงอย่างยิ่ง! ศิษย์น้อมรับคำสอน!”
“ในโลกนี้ สรรพสิ่งล้วนมีเหตุและผล ต่างส่งเสริมกันและกัน อย่าได้คิดว่าเราจะสามารถอยู่อย่างสบายใจไร้กังวล เพราะมีขาใหญ่ของปรมาจารย์ให้พึ่งพิง ต้องทำงานหนักเพื่อปรมาจารย์ถึงจะ ะถูก! หากเรามีกำลังความสามารถจริง ทว่ากลับตั้งเป้าหมายแต่จะพัฒนาตนเองเพียงลำพัง เช่นนั้นเราก็อาจจะถูกปรมาจารย์ทอดทิ้ง!”
เหยาเมิ่งจีชี้ไปที่ทุกคนไม่หยุด ราวกับกำลังจะอธิบายถึงอนาคต “ต่อไปข้าไม่อยู่ อารามเต๋าหลินเซียนต้องพึ่งพาพวกเจ้าแล้ว! ประจวบกับฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ยิ่งควรจะพิจา ารณาให้รอบด้าน!”
สีหน้าผู้เฒ่าทั้งสี่โศกเศร้า พร้อมใจกันเอ่ย “ประมุขอารามวางใจเถอะ พวกเราจะพยายามอย่างเต็มที่ ปกป้องอารามเต๋าหลินเซียนให้คงอยู่ตลอดไป!”
ฉินม่านอวิ๋นจ้องมองอาจารย์ที่แก่ชราลงอย่างฉับพลัน พลางกัดริมฝีปากแล้วเอ่ยด้วยเสียงต่ำ “ท่านอาจารย์ เราไปขอร้องผู้ยิ่งใหญ่ดีหรือไม่? เขาเก่งกาจเทียมฟ้า ต้องมีวิธีแน่”
“ไม่ต้องๆ!”
เหยาเมิ่งจีส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล “ผู้ยิ่งใหญ่ช่วยเรามามากพอแล้ว เช่นนี้จะไม่เป็นการกวนการปฏิบัติที่บริสุทธิ์ของผู้ยิ่งใหญ่หรอกหรือ
