ยู่ ไม่เช่นนั้นข้าจะลงมือด้วยตนเองแน่ ”
เมื่อได้ยินเรื่องเซียนลงมาสถิต ก็อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าตกใจ “ฟ้าดินเกิดการเปลี่ยนแปลงจริงๆ เกรงว่าทัณฑ์สวรรค์ของข้าจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย ไม่รู้ว่าหนทางในวันหน้าจะเป็ นเช่นไร?”
เมื่อเขาได้ยินว่าปรมาจารย์มอบภาพวาดแก่หุบเขาเมฆาคราม ดวงตาทั้งสองก็เต็มไปด้วยความริษยา กล่าวอย่างทอดถอนใจ “ครั้งนี้ปล่อยให้หุบเขาเมฆาครามได้ประโยชน์ไป เจ้ากู้ฉางชิงนั่นคงจะยิ้ มระริกระรี้แล้วกระมัง”
ในท้ายที่สุด เขามองไปยังฉินม่านอวิ๋น กล่าวชมเชย “ม่านอวิ๋น ความก้าวหน้าของเจ้าในระยะนี้ชัดเจนขึ้นมาก สามารถเข้าใจนัยแฝงของปรมาจารย์ได้ถึงแปดเก้าส่วน ฮ่าๆๆ สมกับเป็นศิษย์เอก กของข้าจริงๆ
แต่…มีบางจุด ที่เจ้ายังเข้าใจไม่ดีพอ!”
เหยาเมิ่งจีพูดกับฉินม่านอวิ๋นว่า “อย่างที่ปรมาจารย์กล่าว ยามไร้สามารถให้พัฒนาตน ครั้นเมื่อถึงผลช่วยเหลือใต้หล้า เห็นได้ชัดว่าท่านกำลังบอกใบ้พวกเรา! ความหมายก็คือ ขอเพียง งเรื่องที่เราทำมีมากพอ เขาก็จะไม่ปฏิบัติต่อเราอย่างอยุติธรรม! ก็เหมือนกับหุบเขาเมฆาคราม เกรงว่าพวกเขามีคุณงามความดีที่ปกป้องทางเข้าโลกมาร เมื่อเข้าสู่สายตาปรมาจารย์ ท่านจึ งมอบภาพวาดนั้นให้!”
ฉินม่านอว
