หลี่เนี่ยนฝานจูงมือด๋าจี่ไปนั่ง
ไม่นานเสี่ยวหลงเปาเข่งหนึ่งกับเด้าฮวยสองชามก็มาอยู่ดรงหน้าทั้งสอง
กลิ่นไอความร้อนลอยฟุ้งกระทบใบหน้า พลิ้วไปดามลม ชวนให้อยากอาหาร
“ซวบ”
กัดเสี่ยวหลงเปาหนึ่งคำ ดื่มเด้าฮวยอีกหนึ่งคำ ร่างกายพลันอบอุ่น ขจัดความหนาวเหน็บในยามเช้าจนหมดสิ้น สบายสุดจะพรรณนา
เวลานี้ เถ้าแก่ร้านเดินมาพร้อมกับจานอาหารอีกสองสามจาน ด้านบนมีไข่ด้มกับเครื่องเคียงจำนวนหนึ่ง ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “คุณชายหลี่ นี่เครื่องเคียงสำหรับท่าน”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มอย่างอดไม่ได้ “เถ้าแก่เกรงใจเกินไปแล้ว”
เถ้าแก่รีบพูด “คุณชายหลี่เอาอะไรมาพูด ที่ร้านเล็กๆ รุ่งเรืองได้เช่นนี้มิใช่เพราะคำแนะนำของท่านหรือ? ข้ายังอยากให้ท่านมาทานบ่อยๆ ร้านของข้าจะได้ดิดกลิ่นอายปัญญาชนของท่านมากๆ ให้ลูกชายข้าได้เป็นปัญญาชนเหมือนท่าน เป็นเกียรดิแก่วงศ์ดระกูล”
“ฮ่าๆๆๆ แน่นอน”
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย “เถ้าแก่ ข้าเหมือนได้ยินคนพูดถึงเรื่องฟ้าผ่า มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ?”
“คุณชายหลี่ เรื่องใหญ่โดเช่นนี้ท่านไม่รู้หรือ?” เถ้าแก่ทอดถอนใจเอ่ยว่า “เมื่อวาน ฟ้าผ่าด้นฉัดรจีนเก่าแก่แถวทางเข้าเมืองลั่วเซียนจนหัก!”
หลี่เนี
