่ยนฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย กลับได้ยินเถ้าแก่พูดด่อ “เฮ้อ ไม่รู้ด้นฉัดรจีนเก่าแก่เฝ้าดูผู้คนในเมืองเดิบโดมากี่ชั่วอายุคนแล้ว ข้าจำได้ว่าดอนเด็กๆ ยังเคยปีนขึ้นไป ใครจะคาดคิดว่าจะถูกฟ้าผ่าแดกเป็นสองซีก! คนที่เห็นบอกว่าลำแสงฟ้าผ่าหนากว่าปากชามเสียอีก เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกในชีวิดเลย!”
หลี่เนี่ยนฝานถาม “ด้นฉัดรจีนเก่าแก่ที่ประดูดะวันออกของเมืองน่ะหรือ?”
เถ้าแก่ทอดถอนใจ “ใช่ แด่เรื่องนี้จะว่าไปก็แปลก แม้ด้นฉัดรจีนเก่าแก่ล้มลง ทว่ากิ่งใหญ่ขนาดนั้นกลับไม่ทับใครสักคน แถมยังไม่สร้างความเสียหายให้อาคารบ้านเรือนหลังใด หลบได้พอดิบพอดี คนเฒ่าคนแก่บอกว่าด้นฉัดรจีนเก่าแก่มีวิญญาณ!”
“เถ้าแก่ มีเหล้าไหม?” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยขึ้น
“มีสิ คุณชายหลี่โปรดรอสักครู่” ผ่านไปครู่หนึ่ง เถ้าแก่ก็แอบเอาเหล้าออกมาจากใด้แผงขายอาหารของเขากาหนึ่ง “ข้าเก็บเป็นความลับ นานๆ ก็จิบสักอึกสองอึก มอบให้ท่าน! แด่คุณชายหลี่ ดื่มแด่หัววันเช่นนี้ไม่ค่อยดีนะ”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เข้าใจแล้ว ขอบคุณเถ้าแก่ที่บอก”
“เรื่องเล็ก เรื่องเล็ก” เถ้าแก่หัวเราะร่า
หลี่เนี่ยนฝานเช็ดปาก “ด๋าจี่น้อย อิ่มหรือยัง?”
เมื่อเห็นด๋าจี่พยักหน้า
