คราวนี้ต้าเฮยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง บิดหน้าหันก้นสุนัขให้นาง
หางยังกวัดแกว่งซ้ายขวา ราวกับกำลังเยาะเย้ย
“หือ?”
หลี่เนี่ยนฝานผงะเล็กน้อย มองดูรูปปั้นในมือด้วยความประหลาดใจ “รูปปั้นนี่เหมือนขยับได้จริงๆ เมื่อครู่…ดูเหมือนสั่นนิดหน่อย?”
ช่างเถอะ ช่างเถอะ
หลี่เนี่ยนฝานวางรูปปั้นลง “ต๋าจี่น้อย ไปกันเถอะ ถือโอกาสตอนที่ยังเช้าอยู่ รีบไปกินกันเร็วหน่อย”
ต๋าจี่พยักหน้า “อื้ม”
ทั้งสองค่อยๆ ก้าวเดินออกจากเรือน ลงภูเขาไปด้วยกัน
“ต้าเฮย เฝ้าบ้านด้วยล่ะ” เสียงของหลี่เนี่ยนฝานดังมาจากนอกเรือน
ขณะที่เดินไป ในใจเขาพลันรู้สึกผิดขึ้นมา
จำได้ว่าเมื่อก่อน ตอนที่ยังไม่รู้จักกับต๋าจี่ ตนจะพาต้าเฮยไปด้วยทุกที่ แต่ตอนนี้…
ดังนั้น ความรักจางหายไปใช่ไหม?
ในเรือน
รูปปั้นสั่นไหวเล็กน้อย ควันดำกลุ่มหนึ่งพวยพุ่งออกมา ปรากฏกลิ่นอายชั่วร้าย กระทั่งดวงตารูปปั้นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
มีน้ำเสียงกดต่ำปนความโกรธเกรี้ยวดังออกมา “เจ้าหมาโง่ ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง โอกาสที่จะไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตสุนัขอยู่ตรงหน้าแล้ว เจ้าจะเลือกหรือไม่?”
ต้าเฮยเมินหน้า มุมปากเหยียดประชด “เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากำลังพูดกับใคร? ข้าจะให้โอกาสเจ้าเรียบเรียงคำพูดใหม่อีก
