“ต้าเฮย ครั้งนี้ข้าได้ของเล่นใหม่กลับมาด้วย”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเล็กน้อย หยิบไข่มุกปลุกจิตออกมาชั่งน้ำหนักในมือ “นี่เรียกว่าเครื่องอัดอากาศ! ต่อไปเจ้าได้มีลาภปากแล้ว ให้เจ้าลิ้มลองความสนุกจากน้ำแห่งความสุขสักหน่อย”
จากนั้นเขาก็มองไปที่เสี่ยวไป๋ “เสี่ยวไป๋ อีกเดี๋ยวข้าจะบอกวิธีใช้เครื่องอัดอากาศให้เจ้า ใช้งานง่ายมาก ควบคุมด้วยเสียงอีกเหมือนกัน ต่อไปหน้าที่ทำน้ำแห่งความสุขให้เจ้ารับผิด ดชอบแล้ว”
เสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างจริงจัง “ได้เลยเจ้านาย วางใจได้เจ้านาย”
หลี่เนี่ยนฝานกับต๋าจี่รีบร้อนกลับมา ตอนนี้พวกเขาก็สามารถพักผ่อนได้แล้ว
เขานั่งเอนกายบนเก้าอี้เอนหลังอยู่ใต้ศาลา เพลิดเพลินกับยามบ่ายที่แสนสบาย
หลังจากงีบไปพักหนึ่ง หลี่เนี่ยนฝานก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมา จึงนึกขึ้นได้ว่านอกจากไข่มุกปลุกจิต เขายังนำสิ่งอื่นกลับมาด้วย
เขานำรูปปั้นและภาพวาดทั้งสามภาพออกมา
ภาพวาดทั้งสามไม่มีอะไรเป็นพิเศษ อย่างไรก็เป็นน้ำใจจากคนอื่น แม้หลี่เนี่ยนฝานจะไม่ชอบ แต่ก็ไม่อยากทิ้งขว้าง มันถูกเขานำไปวางไว้ข้างๆ ส่วนรูปปั้นดูน่าสนใจขึ้นมาสักหน่อย
หลี่เนี่ยนฝานถือไว้ในมือ มองดูภายนอกที่เป็นสีดำสนิทบวกกับรูปลักษณ์สยดสยอง
