หลี่เนี่ยนฝานยืนอยู่บนเรือเหาะ มองทิวทัศน์ใต้เท้าที่ห่างไกลออกไป ค่อยๆ ถูกปกคลุมด้วยชั้นเมฆสีขาว เผยสีหน้าอารมณ์อย่างอดไม่ได้
ความรู้สึกเหมือนออกเดินทางไปท่องเที่ยวที่ใดสักแห่งและถึงเวลาต้องกลับ
มีความโหยหาอาลัยและความคิดถึง
แม้ตอนกลางเรื่องจะมีเรื่องไม่ชอบใจอยู่บ้าง แต่โดยรวมการมาเที่ยวครั้งนี้ก็เป็นที่น่าพอใจมาก ได้เปิดโลกกว้าง ผูกมิตรสหายใหม่ แถมยังใกล้ชิดกับผู้บำเพ็ญเซียนมากขึ้นอีกด้วย
ดูเหมือนว่าสิ่งที่ระบบสอนมาก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียทีเดียว อย่างน้อยก็พอจะทำให้ตนมีเกียรติต่อหน้าผู้บำเพ็ญเซียนอยู่บ้าง ตนคงถูกมองว่าเป็นปุถุชนที่ดีที่สุดในโลกบำเพ็ญเซ ซียนแล้วกระมัง
ไม่รู้ว่าตนไม่อยู่หลายวัน ต้าเฮยจะเป็นอย่างไรบ้าง
ณ เรือนสี่ประสาน
ความสงบสุขไม่เหมือนเช่นในอดีต เสียงวุ่นวายดังมาจากด้านใน
จิ้งจอกเจ็ดหางตัวหนึ่งเคลื่อนไหวขาสั้นทั้งสี่อย่างบ้าคลั่งบนลู่วิ่ง ขนตามตัวลุกชันชี้ตั้ง สะบัดพลิ้วไหวอย่างรุนแรง หากมองให้ดีจะพบว่ามีแสงสีทองสว่างออกมาจากด้านหลังก้น ของมัน หางที่แปดปรากฏขึ้นแล้ว
เสี่ยวไป๋คอยจดบันทึกข้อมูลอยู่ข้างๆ “จิ้งจอกน้อยพัฒนาการไม่เลวเลย แบบนี้น่าจะเพิ่มความเร็วได้อีกระดับ”
จิ้ง
