จอกน้อยตกใจ วิญญาณแทบกระเด็นหลุดจากร่าง ร้องโอดครวญ “ไม่ไหวแล้ว ข้าไม่ไหวจริงๆ!”
สิ่งที่ตอบกลับคือเสียงสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นของลู่วิ่ง
“วืด วืด วืด!”
พื้นยางบนลู่วิ่งเริ่มหมุนเร็วขึ้นจนเกือบจะมองไม่เห็น กระทั่งไม่อาจเรียกได้ว่าหมุน แม้แต่ในอากาศยังปรากฏประกายไฟลุกวาบ
จิ้งจอกน้อยกรีดร้อง ขนตั้งแข็งแทบจะเปลี่ยนตัวเองเป็นเม่น
ขาทั้งสี่แทบจะลอยขึ้นจากพื้น เร็วจนมองไม่ทัน ในที่สุดสี่ขาก็กลายเป็นสองขา ยืนตรงวิ่งหน้าตั้งสุดกำลัง
วิ่งไปพลางก็แยกเขี้ยวไปพลาง ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความประหม่าตึงเครียด
“ดูสิ เห็นไหมเจ้ายังไหว ศักยภาพถูกบีบเค้นออกมา” เสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “รู้ไหมทำไมข้าถึงเน้นการฝึกวิ่งให้เจ้า?”
ดวงตาจิ้งจอกน้อยเหลือบมอง ทว่าปากยังพูดไม่ออก
เสี่ยวไป๋ชี้แนะ “เพราะ…ต่อไปเจ้าจะรู้เอง”
จิ้งจอกน้อยอัดอั้นแทบกระอักเลือด ตัวกระเด้ง เกือบจะไล่ตามลู่วิ่งไม่ทัน
อีกด้านหนึ่งปีศาจหมูป่าเผยร่างเดิม ถูกวางบนตะแกรง ด้านล่างมีไข่มุกเพลิงมังกรที่กำลังจุดไฟเผา
ขนหมูบนร่างกายมอดไหม้จนหายเกลี้ยง ทั้งเนื้อทั้งตัวเป็นสีแดง โดยเฉพาะก้นที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ ส่งกลิ่นไหม้เกรียม ร้องโอดครวญน่าเวท
