ที”
“เหอะๆ ที่แท้ก็เป็นสุนัขอสูร?”
ทีแรกเยว่ถูผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะอย่างขุ่นเคือง “กี่ปีมาแล้ว หลายพันปีมานี้ไม่มีผู้ใดกล้าพูดจาเช่นนี้กับข้า ไม่คิดว่าคนแรกที่กล้าพูดเช่นนี้กับข้า จะเป็นสุนัขอสู รในโลกมนุษย์ตัวหนึ่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้ากำลังพูดกับใคร?
พูดดีๆ ไม่ชอบ ดื้อด้านเสียจริง เช่นนั้นก็อย่ามาโทษข้า!” ควันดำพุ่งออกมาจากรูปปั้น ก่อตัวเป็นฝ่ามือสีดำจับต้าเฮยไว้
“เอาล่ะ ถึงเวลาต้องทำให้เจ้าได้เห็นความจริงกระจ่างสักที”
ต้าเฮยยืนนิ่ง ส่ายหัวอย่างเย็นชา ยกอุ้งเท้าขึ้นเล็กน้อยแล้วตวัดตบออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
วูบ—
ท่ามกลางความว่างเปล่า จู่ๆ ก็ปรากฏพลังกดดันไปทางเยว่ถู ตามมาด้วยพลังมหาศาล ฝ่ามือสีดำถูกตีจนแตกสลาย กระเด็นออกไปพร้อมกับรูปปั้น
“ฟุบ”
รูปปั้นหล่นลงสู่พื้น ควันดำวูบไหวคลอนแคลน แสดงให้เห็นว่าจิตใจของเยว่ถูไม่สงบมั่นคง
บนหน้าผากของนางคล้ายกับมีเครื่องหมายคำถามนับไม่ถ้วน นิ่งตะลึงอยู่ตรงนั้น ยังไม่อาจยอมรับความจริง “เมื่อครู่นี้เหมือนว่าข้าโดนสุนัขอสูรในโลกมนุษย์ตบกระเด็น? แม้แต่ป้องกันขัดข ขืนสักนิดก็ยังไม่ได้ทำ?”
นี่มันสุนัขอสูรระดับใด?
เยว่ถูรีบสูดหายใจระงับความตื่นตระหนก สายต
