ากวาดมองด้านข้างอย่างอดไม่ได้ จากนั้นดวงตาก็พลันแข็งค้าง
ข้างๆ จุดที่นางตกลงมายังมีกระบี่จุ้ยหมัววางอยู่เงียบๆ
เยว่ถูดีใจ ไม่คิดว่าจะได้เจอตัวช่วยที่นี่ ชีวิตคนมีเรื่องให้ประหลาดใจทุกที่จริงๆ!
นางรีบเอ่ย “มารกระบี่ รีบออกมาเร็ว สุนัขอสูรตัวนี้ไม่ธรรมดา เจ้ากับข้าร่วมมือกัน ไม่แน่อาจจะปราบชนะก็เป็นได้!”
วิ้ง!
กระบี่จุ้ยหมัวเรืองแสงส่องสว่างขึ้น
สมณะกระบี่ในผ้ากาสาวพัสตร์ลอยออกมา สองมือประนม จ้องมองเยว่ถู แววตาเผยรำพึงฟ้าเวทนาคน ก่อนจะพูดเอื่อยๆ ว่า “อมิตตาภพุทธ โยมเยว่ถู เห็นแก่ที่เจ้าเป็นคนรู้จักเก่า ข้าก็จะ ะขอความเมตตาจากท่านสุนัขอสูรแทนเจ้า อนุญาตให้เจ้าเข้าสู่นิกายพุทธของเรา”
นี่มันอะไรกันอีกเนี่ย?
เยว่ถูรู้สึกว่าโลกทัศน์ของนางถูกท้าทายครั้งแล้วครั้งเล่าติดต่อกันในวันเดียว
เอ่ยอย่างอดไม่ได้ “มารกระบี่ เหตุใดเจ้าแต่งตัวเช่นนี้? เข้าสู่นิกายพุทธอะไร? อย่าลืมสิว่าเจ้าเป็นคนของโลกมาร!”
สมณะกระบี่เอ่ยด้วยเมตตา “โยมเยว่ถู อย่าบอกว่าข้าไม่เตือนเจ้า ลองดูสถานการณ์รอบข้างแล้วค่อยว่ากันอีกทีเถอะ”
สถานการณ์รอบข้าง?
ที่นี่มีอะไรน่าดูกัน?
เยว่ถูเบะปากรังเกียจ กวาดสายตามองคร่าวๆ
แต่แล้วแค่กว
