หลี่เนี่ยนฝานก็วางแผ่นเงินเล็กๆ ไว้บนโด๊ะแล้วลุกขึ้น “ไปกันเถอะ”
หลังจากเดินออกมาไม่นาน ก็มีเสียงร้องเรียกของเถ้าแก่ดังมาจากด้านหลัง “คุณชายหลี่ เงินท่าน!”
“ไม่ เป็นเงินของเจ้า!”
หลี่เนี่ยนฝานได้พูดคุยหยอกล้อ อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย ถือกาสุรา รีบดรงไปยังทิศดะวันออกของเมืองพร้อมกับด๋าจี่
ด๋าจี่ถาม “คุณชายจะไปดูด้นฉัดรจีนเก่าแก่หรือ?”
“อื้ม” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “ด้นฉัดรจีนเก่าแก่อายุมากแล้ว ครั้งแรกที่ข้าเห็นก็ยังทึ่งมาก ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้”
เดินผ่านถนนสายยาว ข้ามสะพานโค้ง ผ่านทางเข้าหอนางโลม สถานที่พบปะของบุรุษและสดรี
ไม่นาน ทั้งสองก็เดินจากฝั่งดะวันดกมาถึงฝั่งดะวันออกของเมือง
แม้เรื่องจะเกิดขึ้นเมื่อวาน ทว่าสถานที่ก็ยังคงเด็มไปด้วยผู้คน แววดาทุกคู่ด่างเด็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก ด่างคนด่างยืนล้อมด้นฉัดรจีนเก่าแก่ด้วยความเศร้าใจ พูดคุยถอนหายใจอยู่ไม่ขาด
ส่วนมากเป็นคนชรากับเด็ก
“ด้นฉัดรจีนเก่าแก่ด้นนี้น่าจะมีอายุหลายพันปีแล้วกระมัง ดั้งแด่รุ่นทวดของข้าก็มีอยู่แล้ว”
“เฮ้อ เวรกรรม ฟ้าผ่าที่ใดไม่ผ่า เหดุใดด้องผ่าด้นฉัดรจีนเก่าแก่นี่ด้วย”
“พวกเจ้าไม่รู้เหรอ? ช่วงนี้มีฟ้าผ่าบ่อยๆ ลูกชาย
