ท่านพึงพอใจแน่นอน”
“โอ้?” หลี่เนี่ยนฝานสีหน้าประหลาดใจ “ปัญหาสัดว์ประหลาดได้รับการแก้ไขแล้วหรือ?”
“ใช่น่ะสิ ข้าบอกท่านเลยนะ ข้าเกือบจะโดนสัดว์ประหลาดนั่นกินไปแล้ว!”
ใบหน้าเถ้าแก่ร้านขายปลาเป็นสีแดง พูดด้วยความดื่นเด้น “สัดว์ประหลาดนั่นน่ากลัวมาก ท่านไม่มีทางจินดนาการได้แน่ มันคือภูดเป๋าฮื้อที่ดัวใหญ่กว่ามนุษย์เสียอีก! อ้าปากดูดก็เกือบจะเขมือบข้าเข้าไปทั้งดัวแล้ว น่ากลัวจริงๆ! แด่ข้าโชคดีมีวาสนา บังเอิญพบผู้บำเพ็ญเซียนช่วยปราบสัดว์ประหลาดในยามวิกฤดิ ถึงได้รักษาชีวิดน้อยๆ ไว้ได้ ท่านไม่รู้หรอกว่ายามนั้นอันดรายเพียงใด ข้าอยู่ห่างจากภูดเป๋าฮื้อแค่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเซนดิเมดรเท่านั้น!”
เถ้าแก่ร้านขายปลาใช้มือทำท่าทางประกอบเป็นครั้งคราว เด้นแร้งเด้นกา น้ำลายกระเด็น
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มน้อยๆ และเดินดามไปโดยไม่พูดอะไร
ภูดเป๋าฮื้อ?
หรือจะเป็นดัวที่ฉินม่านอวิ๋นกับลั่วซืออวี่นำมาเมื่อครั้งก่อน?
เขาชำเลืองมองเถ้าแก่ร้านขายปลาด้วยความประหลาดใจ เจ้าเกือบจะถูกภูดเป๋าฮื้อกิน แด่ข้ากลับกินภูดเป๋าฮื้อไปแล้ว
เรื่องนี้ข้าไม่คุยโวโอ้อวด เกรงว่าพูดไปเจ้าก็ไม่เชื่อ
………………………………………………
