เนี่ยนฝานไปที่ศาลาทันที กวาดตามองปราดหนึ่งแล้วพูดเสียงดังว่า “เอ้อร์โก่ว ตูดเจ้าจะใหญ่ไปไหน นั่งทั้งโต๊ะคนเดียวหรือ? ไปนั่งเบียดข้างๆ ต้าหนิวนู่น ให้ที่ ว่างคุณชายหลี่หน่อย!”
“จางเหล่าลิ่ว ข้าเห็นแก่หน้าคุณชายหลี่หรอกนะ หากเป็นคนอื่น ข้าไม่ยอมหรอก!” เอ้อร์โก่วฟึดฟัดตะบึงตะบอนใส่เถ้าแก่ ลุกขึ้นแล้วถัดไปนั่งข้างๆ ยิ้มให้คุณชายหลี่ “คุณชายหลี่ เชิญ”
หลี่เนี่ยนฝานยกมือคารวะด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณ”
เอ้อร์โก่วรีบโบกมือแล้วพูดว่า “คุณชายหลี่ไม่ต้องเกรงใจ ข้าเอ้อร์โก่วไม่รู้หนังสือ น่ายกย่องนับถือที่สุดก็คือปัญญาชนอย่างพวกท่าน ก่อนหน้านี้ข้าฟังท่านเล่าบันทึกท่องประจิม จนกลับบ้านช้า โดนเมียดุไปยกนึง”
“ฮ่าๆๆๆ”
คำพูดของเอ้อร์โก่วสร้างเสียงหัวเราะขึ้นทันใด
มีคนพูดเสริมว่า “คุณชายหลี่อย่าได้เกรงใจ ยากนักที่ท่านจะพาภรรยาออกมากินข้าว เหตุใดเล่าจะไม่ช่วยท่านหาที่ว่างสักหน่อย?”
