ี่มั่นคงที่สุดของโลกมาร!”
ใบหน้าสมณะกระบี่เคร่งขรึม ยกสองมือขึ้น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ยากจะพูด ต้องให้เจ้าได้ลิ้มรสมังกรศักดิ์สิทธิ์ของข้า!”
…
ณ เมืองลั่วเซียน
หลี่เนี่ยนฝานและต๋าจี่เดินอยู่บนถนน มองดูผู้คนที่ขวักไขว่ไปมา ชวนให้รู้สึกคุ้นชินและคุ้นเคย
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงแผงขายอาหารเช้าเล็กๆ ริมถนน
แผงขายอาหารไม่ใหญ่โต แต่กลับค้าขายดิบดีอย่างน่าประหลาดใจ ผู้คนมากินมาเที่ยว นั่งกันเต็มไปหมด
ไอร้อนระอุที่โชยมาจากแผงขายอาหาร นำพาบรรยากาศคึกคักมาสู่เมืองลั่วเซียนในยามเช้า
“เถ้าแก่ เสี่ยวหลงเปาเข่งนึง แล้วก็เต้าฮวยอีกสองชาม”
“อ้าว คุณชายหลี่!” เจ้าของแผงเห็นหลี่เนี่ยนฝาน พลันเผยรอยยิ้มดีใจ “วันนี้ลมอะไรพาท่านมา”
หลี่เนี่ยนฝานคลี่ยิ้มเล็กน้อย “ข้าแค่ขี้เกียจทำอาหารที่บ้าน ธุรกิจของเถ้าแก่รุ่งเรืองมากเลยนะ”
เถ้าแก่เอ่ยอย่างซาบซึ้งบุญคุณ “ต้องขอบคุณคำแนะนำของคุณชายหลี่ ท่านสอนข้านวดเส้นก๋วยเตี๋ยว แล้วยังสอนข้าทำเต้าฮวยด้วย ไม่ต้องพูดถึงเลย อร่อยกว่าที่ไหนๆ! ข้าจำได้ไม่ลืม!”
“ตอนนั้นข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้น ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก” หลี่เนี่ยนฝานโบกมือ “ยังมีที่นั่งอีกไหม?”
“มี! มีแน่นอน!”
เถ้าแก่พาหลี่
