ริงสิ วางหมูตัวนั้นลง แล้วก็งูนั่นด้วย รีบละลายมันออกมาเร็ว!
ปีศาจหมูป่าและปีศาจอสรพิษเขียว ตนหนึ่งก้นไหม้ อีกตนหนึ่งก็แข็งทื่อไปทั้งตัว ล้มลงกับพื้น แค่ขยับตัวยังยากลำบาก
ต้าเฮยอ้าปากกว้าง และสูดหายใจเข้าอย่างแรง
ทันใดนั้นเศษขยะและกลิ่นอากาศในเรือนสี่ประสานก็ถูกดูดกลืนจนสะอาดหมดจด
หลังจากนั้นก็เหลือบมองปีศาจทั้งสี่อย่างเย็นชา เอ่ยเรียบๆ ว่า “หากก่อนเจ้านายกลับมา ยังไม่ออกจากเรือน ได้เป็นอาหารค่ำวันนี้แน่”
ทันใดนั้นปีศาจทั้งสี่สะดุ้งเฮือก ตัวสั่นระริก ระเบิดพลังออกมา วิ่งล้มลุกคลุกคลานหนีไป
…
หลี่เนี่ยนฝานพาต๋าจี่เดินไปตามทางบนภูเขาที่คุ้นตา ในใจเกิดความรู้สึกคุ้นเคยอย่างอดไม่ได้
ต่อให้เป็นรังเงินรังทองก็ไม่เท่ากับรังสุนัขของเรา อีกอย่างจะว่าเป็นรังสุนัขก็ไม่ได้ ออกจะน่าอยู่ขนาดนี้
ความรู้สึกที่ได้กลับบ้านดีจริงๆ!
เขาอดเร่งฝีเท้าเดินขึ้นเขาไม่ได้
ขณะนี้เอง เงาดำร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากป่า ตรงไปหาหลี่เนี่ยนฝาน
“โฮ่งๆๆ!”
ต้าเฮยรีบวิ่งไปที่เท้าของหลี่เนี่ยนฝาน เหมือนกับตอนที่หลี่เนี่ยนฝานจากไป ใช้หัวถูไถกับเท้าของหลี่เนี่ยนฝานและกระดิกหางไปมาด้วยความเร็ว
“ฮ่าๆๆ ต้าเฮย คิดถึงข้าล่ะสิ” หลี่
