ครามสั่นสะท้านไปทั้งกายใจไม่ต่างกัน สมองตกอยู่ในภาวะตื่นตระหนก
รุ่งเรือง!
หุบเขาเมฆาครามกำลังจะรุ่งเรือง!
นี่คือภาพที่ปรมาจารย์วาดเองกับมือ แถมยังเป็นดวงอาทิตย์!
เป็นสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้! เกรงว่ากระทั่งเซียนยังเห็นเป็นสมบัติกระมัง!
ล้ำค่ายิ่งนัก!
ไม่กล้าคิดเลย ข้ากลัวว่าข้าจะตื่นเต้นจนสลบไปตรงนี้
จักรพรรดิลั่วและคนอื่นๆ ต่างอิจฉาจนใบหน้าเกือบจะเหยเก อยากจะเอาลูกตาทาบบนภาพวาดใจจะขาด ทว่าภายนอกกลับแสร้งทำเป็นมีความสุขกับหุบเขาเมฆาคราม แท้จริงหัวใจแทบกระอักเลือด
เฮ้อ ข้านี่ไม่ไหวเลย!
ประจบ!
หลังจากกลับไป ข้าต้องขยันเรียนการประจบให้ดีแล้ว!
หลี่เนี่ยนฝานเห็นว่ากู้ฉางชิงมีความสุขจากก้นบึ้งหัวใจ ก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ท่านชอบก็ดี เช่นนั้นข้าไม่รบกวนแล้ว ลาก่อน!”
“ข้าขอไปส่งคุณชายหลี่”
กู้ฉางชิงไปส่งหลี่เนี่ยนฝานถึงหอคอยสูง จากนั้นดวงตาก็มองส่งเรือเหาะออกไปอย่างไม่เต็มใจ
หลี่เนี่ยนฝานยืนอยู่บนเรือเหาะ โบกมืออำลาพวกเขา มุมปากผุดรอยยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้
สุภาพเกินไปแล้ว ด้านมารยาททำได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์แบบเช่นนี้ ช่างหาได้ยากจริงๆ
………………………………………………
