ยิ้มน้อยๆ เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีมากทีเดียว
เขาเหลือบมองจักรพรรดิลั่วและโจวต้าเฉิงที่อยู่ด้านข้างปราดหนึ่ง คิดว่าทั้งสองคงนำกระดาษลายอักษรของตนไปโอ้อวดต่อหน้ากู้ฉางชิง เขาจึงได้กล่าวเช่นนั้น
เมื่อนึกถึงภาพวาดทั้งสามที่กู้ฉางชิงเก็บสะสมไว้ เห็นได้ชัดว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นผู้มีอารยะ รักอักษรและภาพวาดคนหนึ่ง
“ชมเกินไปแล้ว ประมุขหุบเขากู้ชมเกินไปแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าเพียงแต่ทำไปสนุกๆ เท่านั้น ไหนเลยจะเทียบได้กับประมุขหุบเขากู้ อย่างที่ว่ากันว่า ยามไร้สามารถให้พัฒนาตน ครั้นเมื่อถึงผลช่วยเหลือใต้หล ล้า ประมุขหุบเขากู้ทำสำเร็จแล้ว!”
ยามไร้สามารถให้พัฒนาตน ครั้นเมื่อถึงผลช่วยเหลือใต้หล้า?
กู้ฉางชิงและคนอื่นๆ ต่างผงะไป รู้สึกว่าประโยคนี้แม้จะดูเรียบง่าย ไม่ยากจะเข้าใจ ทว่าแฝงด้วยหลักความจริงสูงสุด หากลองพินิจให้ถี่ถ้วน ก็อาจทำให้แต่ละคนมีความเข้าใจแตกต่างกัน
นี่ไม่ใช่เพียนหนทางการดำรงชีวิตขั้นพื้นฐานเท่านั้น แต่ยังเป็นหนทางอันสูงสุดของผู้บำเพ็ญเซียนด้วย!
ปรมาจารย์สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ คำพูดและการกระทำใดล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยสัจจธรรมแห่งฟ้าดิน!
พวกเขาเม้มปาก ในใจกระตุกวูบพลันเกิดคลื่นลมพัด
