ที่ยิ่งใหญ่!” จักรพรรดิลั่วชะงักไป และพูดอย่างเคารพยำเกรง “ตอนแรกข้าคิดว่าปรมาจารย์เขียนกระดาษอักษรแผ่นนั้นเพียงเพื่อทำลาย ยตระกูลหลิ่ว คิดไม่ถึงว่าคนที่อยากจะสังหารจริงๆ คือบรรพบุรุษตระกูลหลิ่ว! วิสัยทัศน์ของข้ายังตื้นเขินนัก”
“นั่นเป็นธรรมดา ความคิดของปรมาจารย์ไหนเลยพวกเราจะคาดเดาได้?” โจวต้าเฉิงพยักหน้าเห็นด้วย และทอดถอนใจ “น่าเสียดายกระดาษอักษรแผ่นนั้น ข้ายังไม่มีเวลาทำความเข้าใจเท่าไหร่เลย”
จักรพรรดิลั่วพูดอย่างขุ่นเคือง “เจ้าก็ยังดีกว่าข้ามาก ข้ายังได้เห็นไม่กี่ครั้ง!”
โจวต้าเฉิงกระแอมเบาๆ สองมือเริ่มบรรเลงฉิน “ไม่พูดแล้ว เสร็จสิ้นคำสั่งปรมาจารย์เป็นเรื่องสำคัญเร่งด่วน ให้ข้าใช้เสียงฉินส่งพวกเขาเถอะ”
เสียงฉินห้อมล้อมทั่วทั้งตระกูลหลิ่ว ในอากาศเต็มไปด้วยจิตสังหารน่าประหลาด
ไม่ถึงครึ่งชั่วยามต่อมา หลังจากกู้ฉางชิงและคนอื่นๆ มั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดขาดตกแล้ว จึงรีบขี่ลำแสงจากไป
ณ ที่แห่งนั้นเหลือเพียงผู้บำเพ็ญเซียนบางส่วนที่รอดชีวิต พวกเขาได้เห็นค่ำคืนสะท้านฟ้าสะเทือนดินและการล่มสลายของตระกูลใหญ่!
ระหว่างทางกลับ กู้ฉางชิงขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเปลี่ยนไปมาไม่หยุด
โจวต้าเฉิงอดถามไม่ได้ “ประมุขหุบเขากู้ เป็นอะไรไป
