ือจะเรียกว่ากลืน…สวรรค์?”
…………………….
หลิ่วซิงเหอยิ้มเย็นชา หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “เหอะๆ แม้แต่คนรุ่นหลังก็ยังกล้าอวดดีกับตระกูลหลิ่วของข้า บังอาจปรารถนาตระกูลหลิ่วของข้า รนหาที่ตาย!”
จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปจับดาบยาว ดวงตาฉายประกายดุร้าย กวาดไปทางพวกกู้ฉางชิง!
เพียงดาบเดียว มังกรไฟบนท้องฟ้าก็ทรุดฮวบ กู้ฉางชิงและผู้อาวุโสทั้งสามของหุบเขาเมฆาครามต่างถอยร่นออกไปสองสามก้าว เสียงฉินของโจวต้าเฉิงพลันหยุดชะงัก สายทุกเส้นขาดดัง ‘ผึง’ ’!
หลิ่วซิงเหอถือดาบยาว ร่างกายเปล่งแสงสว่างยากจะทนมอง
เขามองกู้ฉางชิงและพูดอย่างเย็นชา “ประมุขหุบเขากู้ ดาบนี้เป็นดาบของบรรพบุรุษข้าก่อนจะกลายเป็นเซียน เจือด้วยพลังเซียนเฉกเช่นเดียวกันกับเขา แม้จะไม่ใช่ศาสตราเซียน ทว่าพลังก็ ไม่ด้อยไปกว่าศาสตราเซียน หากพวกเจ้ายอมถอยตอนนี้ ข้าจะไม่ถือสา! โจวต้าเฉิงฆ่าบุตรชายข้า ข้าจะฆ่ามันเพียงผู้เดียว!”
กู้ฉางชิงสีหน้าประหลาดใจ พูดอย่างใจเย็น “ศาสตราเซียน ไม่ใช่มีแต่ตระกูลหลิ่วของเจ้าที่มี”
เขาหยิบธงสีแดงผืนเล็กออกจากแขน สองมือร่ายพลัง โยนขึ้นไปบนท้องฟ้า
เปลวไฟปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอีกครั้ง เปลวไฟครานี้ขนาดใหญ่ เกือบจะพุ่งทะลวงนภา เกิดเ
