มีเพียงนักพรตซอมซ่อเท่านั้นที่ดูกังวลตลอดการเดินทาง
หลายวันมานี้พวกเขาแวะพักบ่อยครั้ง เพราะเขาหวังว่าจะเจอวัตถุดิบหายาก
เช่น สมุนไพรวิญญาณ หรือสัตว์อสูร อะไรก็ได้ที่เป็นน้ำใจติดไม้ติดมือ ดีกว่าไปมือเปล่า
แม้เขาจะมีสมบัติอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับกระบี่ในมือไป๋หลิง ของพวกนั้นก็ดูด้อยค่าลงถนัดตา
อาจารย์ของไป๋หลิงคงไม่ชายตามองแน่
จูหลานเองก็สงสัยว่านักพรตซอมซ่อมหาอะไร แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถาม
อีกด้านหนึ่ง
ณ สำนักอวี้หัว
ช่วงนี้ชีวิตของเย่หนานวนเวียนอยู่กับการกิน ดื่ม แล้วก็นอนอืด
เฮ้อ ระบบจ๋า มีภารกิจอะไรบ้างไหม หรือให้ไปหาลูกศิษย์สักคนก็ได้ ข้าเบื่อจะตายอยู่แล้ว เย่หนานบ่นพึมพำขณะนอนเอกเขนกบนเก้าอี้โยก
ส่วนหลิงหลงนั้น ไม่ได้คิดอะไรมาก นางพอใจกับชีวิตตอนนี้ดี
เพียงแต่… นางมักจะพูดคุยกับลูกแก้วสีดำในมือเป็นประจำ
ช่วงนี้กู้เฉินพัฒนาฝีมือรุดหน้าไปมาก บรรลุถึง ขั้นผสานแก่นแท้ ขั้นสามแล้ว
การได้ทำงานบ้าน ซักผ้าทำอาหาร ทำให้จิตใจของเขาสงบลงมาก ไม่ใจร้อนวู่วามเหมือนแต่ก่อน
อวี้เซียนที่พักอยู่ยอดเขาหนาน พยายามจะช่วยแบ่งเบาภาระกู้เฉิน
แต่กู้เฉินไม่ยอม เหมาทำคนเดียวหมด
อวี้เซียนจนปัญญา จึงต้องไปแย่งง
