เวลานี้เอง หลังจากเกิดเสียงดัง “ตึง”
ก็เห็นเสี่ยวไป๋เดินมาพร้อมกับกองอุปกรณ์ออกกำลังกาย
กลิ่นอายของมันแตกต่างจากช่วงเวลาปกติมาก แม้แต่น้ำเสียงก็จริงจังมาก “ไม่ต้องเถียงกันแล้ว ด้านกำลังกายเสี่ยวไป๋เชี่ยวชาญเป็นเลิศ เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเองดีกว่า!”
การโต้เถียงสงบลง ทุกคนต่างมองไปที่เสี่ยวไป๋อย่างสงสัย
“เราต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์ ดังนั้นการออกกำลังกายทางวิทยาศาสตร์จึงมักจะมีประสิทธิภาพที่สุด!” เสี่ยวไป๋เอ่ยเรียบๆ “ข้าจะจัดการอย่างเหมาะสมตามความสามารถของพวกเขา แผนการฝึกอบรมที่ปร รับให้เหมาะสม พวกเจ้าคอยช่วยเหลือข้าอยู่ข้างๆ ก็พอ”
มันพูดจบก็มองไปยังปีศาจทั้งสี่ตัวด้วยดวงตาคมกริบเป็นประกาย ราวกับกำลังวิเคราะห์ข้อมูล
ปีศาจทั้งสี่พร้อมใจกันรู้สึกประหม่า ราวกับเด็กประถมยามอยู่ต่อหน้าครู พวกมันยืนตัวตรง เชื่อฟังเป็นอย่างมาก
ปีศาจหมีดำมองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างสั่นสะท้าน พูดด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้น “ขอ...ขอพี่ใหญ่ทุกท่านโปรดสงสารพวกเราด้วย”
…
หุบเขาเมฆาคราม
“พึ่บๆๆ!”
เสียงปะทุดังมาจากในหม้อ ไอน้ำกระพือพัดฝาหม้อขึ้นลงไม่หยุดจนเกิดเสียงกระทบกัน
ไอน้ำบางส่วนที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมของอุ้งเท้าหมีเล็ดลอดปกคลุมทั่วบริเวณในทันที
